Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

ΤΕΣΤ Σχέσης...


Λοιπόν, αλήθεια πόσο καλά ξέρετε ο ένας τον άλλον;

Η ρουτίνα και η καθημερινότητα, οι υποχρεώσεις παιδιών και εργασίας, μας κάνουν να ξεχνάμε τι ήταν αυτό που αγαπήσαμε στον /στην σύντροφό μας...

Αυτό το τεστ το δημιούργησα με σκοπό όχι να σας παιδέψω, αλλά να σας θυμίσω ότι ακόμα κι αν είστε χρόνια μαζί, μπορεί να αγνοείτε ή να ξεχάσατε κάποια πράγματα για τον/ την σύντροφό σας...

Όλοι χρειαζόμαστε διακοπές από την κούραση της κάθε μέρας κι από τις προστριβές που συχνά δημιουργούνται από το πουθενά...

Καλύτερα να αναθερμάνετε τη σχέση σας και να γνωρίσετε ο ένας τον άλλον, όπως κάνουν οι ερωτευμένοι τον πρώτο καιρό...

Αυτές οι 15 απλές ερωτήσεις θα αναμοχλεύσουν αναμνήσεις και θα σας κάνουν να χαμογελάσετε...

Με αυτό το τεστ θα ταξιδέψετε μαζί...

Προϋπόθεση είναι να γίνει σαν ένα παιχνίδι.
Χρειάζεται προθυμία και από τους δυο σας και να αφιερώσετε χρόνο χωρίς πίεση...

Προτείνω λοιπόν, να το εκτυπώσετε εις διπλούν, ένα αντίτυπο για τον καθένα σας.

Απαντήστε με ειλικρίνεια και με το σκεπτικό ότι θέλετε να βελτιωθεί η σχέση σας...

Μετά, θα καθήσετε αναπαυτικά στον καναπέ σας αγκαλιά, να δείτε τις απαντήσεις σας μαζί...
Και να συζητήσετε ήρεμα κι ευχάριστα τις διαφορές, τις ομοιότητες και τα ευτράπελα που μπορεί να προκύψουν...

Σίγουρα θα έχετε πολλά να πείτε!


ΣΥΜΒΟΥΛΗ: 
ΜΗΝ εκτονώσετε τώρα στο χαρτί την πίκρα και την απογόητευσή σας... 
Αυτά τα αρνητικά συναισθήματα καλύτερα να τα έχετε ήδη επεξεργαστεί πιο πριν, με το να απαντήσετε πρώτα μόνος/η σας ένα ερωτηματολόγιο με όλα τα πικρόχολα σχόλια που σας έρχονται στο μυαλό 
και όταν σας περάσει ο θυμός, μπορείτε να κάνετε ξανά το τεστ, χωρίς να πείτε τίποτα για το αρχικό σας ξέσπασμα.




Μπορείτε να μου στείλετε email με θέμα "τεστ σχέσης" στο
kalaitzakimaria@yahoo.gr
για να σας το στείλω άμεσα, αν δεν λειτουργεί το λινκ.

τεστ σχέσης συντρόφων




Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Διαβάστε στα παιδιά σας!

Καλοκαιράκι κι ο καλύτερος σύντροφος για τα μεσημέρια ή για την παραλία για μικρούς ή για μεγάλους ειναι ένα βιβλίο! 

Ακόμα κι αν τα μικρά σας έμαθαν να διαβάζουν, εσείς συνεχίστε να τους διαβάζετε!

Υπάρχουν σημαντικά πλεονεκτήματα στο να διαβάζουν κείμενα οι ενήλικες στα παιδιά:

1. Όσο περισσότερο τους διαβάζετε, τόσο περισσότερο εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο τους. Εκθέτοντας τα σε ποικίλες μορφές κειμένων (με ομοιοκαταληξίες, με καθημερινές λέξεις, με λέξεις εξειδικευμένες σε κάποιο ενδιαφέρον τους πχ δεινόσαυρους, διάστημα, φυτά, επαγγέλματα, κ.ά.) χτίζουν το οπτικοακουστικό λεξικό τους που θα τα βοηθήσει στην μάθηση γενικά και στην ανάγνωση και ορθογραφία ειδικότερα. 

2. Το παιδί εντάσσει την ανάγνωση στην καθημερινότητα του σαν αγαπημένη συνήθεια. Το να διαβάζετε εναλλάξ ειναι διασκεδαστικό και χρήσιμο. Το παιδί έτσι δεν θα ντρέπεται αργότερα στην τάξη να διαβάσει δυνατά μπροστά σε όλα τα παιδιά. Μπορείτε να διαβάζετε μια ο ένας μια ο άλλος, ανά πρόταση ή ανά παράγραφο, ώστε να μην κουράζεται το παιδί με μεγάλα κείμενα.

3. Με την κοινή ανάγνωση ενός βιβλίου το παιδί απομακρύνεται απο τις οθόνες. Όσο λιγότερο χρόνο ξοδεύει μπροστά στην τηλεόραση, τα κινητά, τα tablets, τον υπολογιστή και τα βιντεοπαιχνίδια/ κονσόλες, τόσο το καλύτερο για την ανάπτυξη του (σωματική και ψυχική).

4. Με το να ακούει ιστορίες, το παιδί έχει τη δυνατότητα να πλάθει ανάλογες εικόνες και να αξιοποιεί την φαντασία του.

5. Ακούγοντας τον ενήλικα να χρωματίζει τη φωνή του, να κάνει τις απαραίτητες παύσεις, να παίρνει το κατάλληλο ύφος, να χαμηλώνει ή να υψώνει τη φωνή, ανάλογα τα λόγια του ήρωα, το παιδί αναπτύσσει δεξιότητες ανάγνωσης. Η μίμηση το βοηθάει να έχει τον σωστό τόνο φωνής και να χρησιμοποιεί κατάλληλα τα σημεία στίξης.

6. Είναι ένας διασκεδαστικός τρόπος για να περάσετε χρόνο με το παιδί. Δένεστε περισσότερο, δίνονται αφορμές για συζητήσεις με τις οποίες διατυπώνετε αξίες, απόψεις, ιδέες και μαθαίνετε στο παιδί πώς να συνδέει όσα διαβάζει με την αληθινή ζωή.

Επομένως, μην διστάζετε να διαβάζετε στο παιδί σας βιβλία που του αρέσουν.

Προτιμήστε ένα βιβλίο με τον αγαπημένο του ήρωα,
κόμικς,
παραμύθια που προάγουν τη συναισθηματική νοημοσύνη,
ιστορίες ελληνικής μυθολογίας,
βιβλία παιδικών κλασικών συγγραφέων,
αλληγορικές ιστορίες με ζώα,
λαϊκά παραμύθια διαφόρων χωρών,
βιβλία τύπου εγκυκλοπαίδεια
ή οτιδήποτε τραβήξει την προσοχή του παιδιού σας.
Καλές αναγνώσεις!

Ζητήστε βοήθεια από το αγαπημένο σας βιβλιοπωλείο για την επιλογή του κατάλληλου βιβλίου για την ηλικία και τα ενδιαφέροντα του παιδιού σας.

Επίσης, να λάβετε υπόψη και τη γνώμη της δασκάλας για το πώς να βελτιώσετε τις αναγνωστικές δεξιότητες του παιδιού σας.

Αν αντιληφθείτε ότι, παρά τις προσπάθειές σας, το παιδί σας έχει δυσκολίες που επιμένουν, ζητήστε τη γνώμη ειδικού.

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Για πάντα κοντά σου...



Όταν θα βρίσκεις τα σκούρα,
να θυμάσαι η μανούλα
θα είναι κοντά σου
μέσα στην καρδιά σου...

Αχ, αυτή η ομορφιά σου,
στη γαλάζια ματιά σου
γεμάτη πείσμα και νάζια...

Αχ, δε σ' αλλάζω με τίποτα....
η αγκαλιά σου λόγια ανείπωτα,
πίνω νερό στο όνομά σου,
διψώ για τα γλυκά φιλιά σου...

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ..
η μανούλα είναι εδώ,
για πάντα κοντά σου,
μέσα στην καρδιά σου...

Θα σε κρατάω σφιχτά,
να μη φοβάσαι πια τίποτα,
τα όνειρά σου ξεκλείδωτα,

η φαντασία χορεύει,
η μελωδία γιατρεύει
της ψυχής τις πληγές,

Αχ, μην κλαις για το χτες.
Ζήσε το σήμερα ήλιε μου,
 κράτα τα κύματα φίλε μου...
Έχει η ζωή πάνω κάτω,
μα δε θα το βάζεις κάτω,

Όταν θα βρίσκεις τα σκούρα,
να θυμάσαι η μανούλα
θα είναι κοντά σου
μέσα στην καρδιά σου...
Αχ, δε σ' αλλάζω με τίποτα....

*Μαρία Καλαϊτζάκη
(Αφιερωμένο στο γιο μου,
1/4/2017)

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Το Δαχτυλίδι


Καθώς εργάζομαι στο Ειδικό Δημοτικό και στο ΕΕΕΕΚ που είναι η επόμενη βαθμίδα εκπαίδευσης στην ειδική αγωγή συγκεκεριμένης επαρχιακής πόλης, έχω την τύχη να βλέπω τη μετάβαση των παιδιών από το ένα σχολείο στο άλλο. Στο ΕΕΕΕΚ λοιπόν φέτος βρίσκονται τα δυο μεγαλύτερα αδέλφια μιας οικογένειας ενώ το τρίτο είναι ακόμα στο δημοτικό. Μια συνάδελφος χάρισε στο κορίτσι του δημοτικού ένα δαχτυλίδι και δυο ασορτί τσιμπιδάκια για τα μαλλιά. Η Σ. ήταν πολύ χαρούμενη και μου τα έδειξε που τα είχε στην τσάντα της, "Φόρεσέ τα", της είπα...Την επόμενη μέρα φόραγε μόνο τα τσιμπιδάκια...δεν έδωσα όμως σημασία. 
Όταν ήρθε η μέρα που πήγα στο ΕΕΕΕΚ είδα την μεγαλύτερη αδελφή της να φορά το δαχτυλίδι της Σ. Είχαμε μαζί συνάντηση οπότε τη ρώτησα πώς και φορά το δαχτυλίδι της Σ. Επειδή γνωρίζω τα παιδιά αυτά δυο ολόκληρες σχολικές χρονιές, υπέθεσα ότι η μεγάλη αδελφή Λ. τσακώθηκε με την μικρή αδελφή Σ. και της πήρε το δαχτυλίδι με το έτσι θέλω...
Η Λ. κατέβασε το βλέμμα και τρεμόπαιξαν τα χείλη της...ήταν έτοιμη να κλάψει... "Τι έγινε Λ; Σου έδωσε η αδελφή σου το δαχτυλίδι της;" Δεν απαντούσε. Κατάλαβα ότι δεν της το έδωσε. "Τι είπε η μητέρα σου που πήρες το δαχτυλίδι της Σ;" Δεν απαντούσε, μόνο έκλαιγε. "Δεν πειράζει, της είπα, μπορείς να κλάψεις όσο θες. Να ξέρεις όμως ποιο είναι το σωστό, το να δώσεις πίσω στην αδελφή σου το δαχτυλίδι της. Το ξέρω ότι σου αρέσει και το θες να το φοράς κι εσύ. Εντάξει, το φόρεσες δυο μέρες, είδες πώς φαίνεται στο χέρι σου, τώρα θα πας να της το δώσεις, εντάξει;"
 Η Λ. έκλαιγε και μου είχε γυρίσει και την πλάτη της. "Τι νιώθεις τώρα;", την ρώτησα. "Είσαι λυπημένη, θυμωμένη, τι;" "Είμαι θυμωμένη με σένα", μου είπε. "Δεν πειράζει...Θύμωσες που σου είπα ποιο είναι το σωστό.... Η μαμά σου τι είπε για το δαχτυλίδι;", επέμεινα. "Τίποτα", απάντησε. "Πώς τίποτα, δεν μπορεί, κάτι θα είπε". "Δεν το ξέρει", αποκάλυψε η Λ. Ούτε η Σ.το ξέρει. Νομίζει ότι χάθηκε!"...
Όταν ενημέρωσα και το υπόλοιπο προσωπικό μου είπαν ότι όλοι της έκαναν τις προηγούμενες μέρες κοπλιμέντα για το καινούριο δαχτυλίδι κι ότι η Λ. καμάρωνε, χαμογελούσε και όταν τη ρωτούσαν ποιος σου το έδωσε, απαντούσε "αρραβωνιάστηκα με ένα αγόρι!"... Οπότε όλοι τώρα έμαθαν την ιστορία πίσω από το δαχτυλίδι...
Την επόμενη μέρα η Λ.με αγκάλιασε και τη ρώτησα τι έγινε με το δαχτυλίδι και μου είπε χαρούμενα "Μου το χάρισε τελικά η Σ., κυρία!". Όταν πηγα στο δημοτικό ρώτησα την Σ. και μου είπε ότι όντως έδωσε το δαχτυλίδι της και το ένα τσιμπιδάκι της στην αδελφή της. Της είπα μπράβο που είναι τόσο γενναιόδωρη και μοιράζεται με την αδελφή της τα πράγματα της και έτσι τελείωσε αισίως η περιπέτεια αυτού του δαχτυλιδιού...!


Προτεινόμενα παιδικά βιβλία για την ζήλεια ανάμεσα στα αδέλφια:


  • Ο πύργος της Λίζας, Κατερίνα Ζωντανού, εκδ. Μεταίχμιο.
  • Όλοι μαζί στον μπλε καναπέ, Tim Hopgood, Εκδ. Καλειδοσκόπιο
  • Κοιμήσου επιτέλους 2, Αριστείδης Μιχαλόπουλος, Εκδ. Ερευνητές
  • Αδέλφια ενωμένα, ποτέ νικημένα, Μάγια Δεληβοριά, Εκδ. Κέδρος



Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Πένθος και παιδιά με ειδικές ανάγκες


 
Στο ειδικό σχολείο που εργάζομαι ως Ψυχολόγος είχαμε ένα ατυχές συμβάν.
 Ένας μαθητής μας με σύνδρομο DOWN έπρεπε να νοσηλευτεί στο νοσοκομείο “Γεννηματά” και να υποβληθεί σε ένα χειρουργείο 14 ωρών, μετατόπισης του οδόντα του άξονα του 1ου και 2ου σπόνδυλου στον αυχένα. Δυστυχώς, δεν ανάρρωσε μετά το χειρουργείο, έπαθε ανακοπή καρδιάς και έσβησε έτσι απλά το φυτίλι της ζωής του.
Το σχολείο έμεινε κλειστό τη μέρα της κηδείας του (7/2/2017) σε ένδειξη πένθους και όσοι ήθελαν και μπορούσαν πήγαν να τον αποχαιρετήσουν.
Η Ε. συνεχώς ρώταγε πού είναι ο Μ.; Μου ζήτησαν λοιπόν τις επόμενες μέρες να μιλήσω στα παιδιά για το θάνατο του συμμαθητή τους.
Οπότε, μάζεψα τα παιδιά (με νοητική υστέρηση, αυτισμό, σύνδρομο Down κ.ά.) και τους μίλησα με απλά λόγια. Πρώτα τους έδειξα ένα βίντεο με αφήγηση του παραμυθιού "Αντίο ποντικούλη". Έπειτα, τους είπα για τον Μ. ότι ήταν πολύ άρρωστος κι έπρεπε να πάει Αθήνα να χειρουργηθεί αλλα τελικά δεν έγινε καλά, σταμάτησε να χτυπάει η καρδούλα του και πέθανε. Το σώμα του το έβαλαν σε ένα κουτί- και τότε πετάγεται ο Π. και λέει "φέρετρο"- και έγινε μια τελετή να τον αποχαιρετήσουν και λέει η Δ. "κηδεία". Και πρόσθεσα η ψυχή του έχει πάει ψηλά στον ουρανό κι έγινε αστεράκι.
 Αφού σιγουρεύτηκα ότι είχαν καταλάβει τι έγινε με κατάλληλες ερωτήσεις, μετά τους προέτρεψα να ζωγραφίσουν κάτι για τον Μ.
Με χαρά όλοι δέχτηκαν. Τους δώσαμε ιδέες για σχέδια, όπως μια καρδούλα, έναν ήλιο, ένα λουλούδι, μια μπάλα γιατί έπαιζαν μπάσκετ κι έγραψαν (κάποια παιδιά μόνα τους κάποια με βοήθεια)
"Μ.θα σε θυμάμαι..." 

Η Λ. έγραψε από μόνη της "καλό ταξίδι" και μας συγκίνησε όλους.
Μόλις τελείωσαν με τις ζωγραφιές τους τούς επαίνεσα και τους είπα ότι ο Μ. τους βλέπει από ψηλά και τους χαμογελά.

Όλα τα παιδιά δικαιούνται να μάθουν την αλήθεια γιατί αλλιώς μπορεί να φαντάζονται διάφορα άσχημα πράγματα ή να φοβούνται για το τι συνέβη ή να ελπίζουν ότι θα γυρίσει πίσω αυτός που πέθανε. Με απλά λόγια ανάλογα και την ηλικία των παιδιών και το νοητικό τους επίπεδο μπορούμε να αγγίξουμε δύσκολα θέματα.
Βιβλία για παιδιά που πενθούν: 

  • «Πού πήγε η Ιωάννα μαμά;», Γαρυφαλλιά Τερζάκη, εκδ. Οσελότος
  • «Ένα αστέρι για μένα», Βασίλης Κουτσιαρής, Γιάννης Διακομανώλης, Εκδ Παρρησία.
  •   «Αντίο ποντικούλη».Ormerod, J. Εκδόσεις Νίκας, Ελληνική Παιδεία, Αθήνα, 2003.
  •   «Η Μίλι, η Μόλι και οι σπόροι του Τζίμι».Pittar, G. Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2004.
  •  «Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρέντυ: Μια ιστορία ζωής για όλες τις ηλικίες».Μπουσκάλια, Λ. Εκδόσεις Γλάρος, Αθήνα, 1991.
  •   «Παππού θα σε θυμάμαι για πάντα».Bode A. & Broere R. Εκδόσεις Γλαύκη, Χανιά, 2000
http://keimena.ece.uth.gr/main/index.php?option=com_content&view=article&id=76:ntolatza1&catid=49:tefxos7&Itemid=80

Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

14 Φλεβάρη και Πένθος...

Πέρασε ένας χρόνος... 

14 Φλεβάρη του 2014 πέρυσι ήμουν έγκυος στο δεύτερο παιδί μας και έτυχε να παρακολουθήσω μια ημερίδα για το πένθος ακριβώς στην ημέρα των ερωτευμένων... Τυχαίο παιχνίδι της μοίρας; Πάντως μου χρησίμευσαν τα όσα άκουσα στην ημερίδα αυτή λίγους μήνες αργότερα, γιατί η μπέμπα μου πέθανε το Σεπτέμβρη, μια μέρα αφότου γεννήθηκε. 
Πολλά θέλω να γράψω για αυτή την εμπειρία. Θα σταθώ στα πιο ουσιώδη. Η δυσκολία αυτή μας ένωσε περισσότερο με τον άντρα μου. Επίσης, βίωσα τι σημαίνει αληθινή αγάπη. Δύναμη ψυχής. Απόλυτη ηρεμία όταν γύρω σου γκρεμίζονται όσα ήξερες. Απίστευτος πόνος σωματικός και ψυχικός. Τόσο μεγάλος πόνος που δεν μπορείς ούτε να κλάψεις. Τα δάκρυα σου μένουν μέσα και αδυνατούν να βγουν. Άπαξ και βγει το πρώτο δάκρυ όμως, δεν σταματά το κλάμα με την παραμικρή αφορμή. 

Λοιπόν, στα δύσκολα φαίνεται ποιος μπορεί να σταθεί δίπλα σου. Στα δύσκολα φαίνεται ότι πραγματικά δεν έχεις ανάγκη κανέναν άλλον εκτός από αυτούς που αληθινά σε καταλαβαίνουν και σου συμπαραστέκονται. Δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι ιδιαίτερο- αρκεί να έχουν την θέληση και να αφιερώσουν λίγο χρόνο να σε "ακούσουν" κι ας μην μιλάς. Δεν είναι εύκολο όμως τελικά αυτό. Τα άτομα που το κατάφεραν ήταν μετρημένα στο ένα χέρι. Μέσα σε αυτά ήταν και το ίδιο μου το παιδί που προσευχόταν για την υγεία της μπέμπας μας και που έδειξε απίστευτη ενσυναίσθηση. 

Το πένθος το βιώνει ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ναι μεν υπάρχουν κοινωνικές νόρμες για το τι πρέπει να κάνεις στο πένθος και πώς να φέρεσαι αλλά κατ' ουσίαν το είναι παθολογικό πένθος και τι φυσιολογική αντίδραση στο θάνατο είναι λίγο αντικείμενο διαμάχης. Ποιος ορίζει το χρονικό διάστημα που είναι φυσιολογικό το να κλαίει κανείς για τον αποθανών; Ποιος ορίζει το μέχρι πότε μπορεί αυτός που πενθεί να αποσύρεται από τα κοινωνικά δρώμενα; Ποιος ορίζει το αν είναι φυσιολογικό ή όχι το να γελάει και να συνεχίζει κανονικά τη ζωή του αυτός που πενθεί αλλά "ξαφνικά" να αρχίζει τα κλάματα; Λοιπόν, οτιδήποτε κάνει αυτός που πενθεί για να ανακουφιστεί από την απώλεια του εν γνώσει του, είναι φυσιολογικό. Αν αρχίσει να κάνει πράγματα χωρίς να τα ορίζει ο ίδιος, θέλει προσοχή να μην γίνει παθολογικό το πένθος.

Πένθος και παιδί. Η μπέμπα μου ακόμα κι αν ζούσε θα περνούσε τον πρώτο μήνα στην μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνών (ΜΕΝΝ). Σε αυτή την περίπτωση, αφού το γνωρίζαμε ήδη από πριν, ετοιμάσαμε το έδαφος για το πρώτο μας παιδί. Του έφτιαξα ένα βιβλιαράκι με απλά λόγια κι απλές ζωγραφιές ανά σελίδα όπου του εξηγούσα πως η μπέμπα θα βρίσκεται στο νοσοκομείο και εγώ κι ο μπαμπάς θα ασχολούμαστε πολύ μαζί της μέχρι να γίνει καλά. 

Όταν βέβαια πέθανε τελικά η μπέμπα, προσπάθησα με κόπο -η αλήθεια είναι- να φτιάξω δεύτερο βιβλιαράκι που να προετοιμάζει τον γιο μας για τον θάνατο της αδελφούλας που δεν είχε γνωρίσει καν. Ούτε κι εγώ η ίδια δεν είχα προλάβει να την πάρω αγκαλιά. Γέννησα με καισαρική και ραχιαία αναισθησία, την είδα αλλά δεν την κράτησα. Μπήκε κατευθείαν διασωληνωμένη στη μονάδα και θα την έβλεπα μετά το χειρουργείο. Αλλά τα πράγματα ήρθαν αλλιώς κι έτσι όταν την πήρα αγκαλιά είχε ήδη γίνει αγγελούδι.
 Έκατσα λοιπόν, κι έκανα δεύτερο βιβλιαράκι όπου εξηγούσα ότι η μπέμπα γεννήθηκε πολύ πολύ πολύ άρρωστη και ούτε οι γιατροί παρά τα φάρμακα που της έδωσαν δεν μπόρεσαν να την κάνουν καλά κι έτσι η καρδούλα της σταμάτησε να χτυπά και σταμάτησε να αναπνέει, με αποτέλεσμα να γίνει αγγελούδι ψηλά στον ουρανό. Όλα αυτά έγιναν έπειτα από έρευνα για το πένθος στην παιδική ηλικία κι έπειτα από συζήτηση με την ψυχολόγο του δημόσιου νοσοκομείου όπου γέννησα. 
Η μπέμπα μου μας άφησε μια γλυκιά αίσθηση, το παράπονο μαζί με την ανακούφιση. Δεν έζησε για να μην ταλαιπωρηθεί, την γλίτωσε και πέταξε ψηλά να γίνει αγγελούδι και μας άφησε εμάς εδώ να παλεύουμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς την παρουσία της, μόνο με τη θύμησή της- με τη θύμηση των ζωηρών κινήσεων μέσα στην κοιλιά μου, ακόμα και λίγο πριν την καισαρική. Μου έδινε συχνά το παρών δυναμικά κι έτσι δυσκολεύτηκα να χωνέψω ότι πάει, πέθανε, έτσι απλά. Ο Θεός μας την έδωσε και μας την πήρε και στο ενδιάμεσο κατάφερε να αλλάξει πολλά. Ναι, η θρησκεία λειτούργησε ανακουφιστικά για εμάς. Ο καθένας βρίσκει αυτό που τον ανακουφίζει περισσότερο.

Γλυκιά μου φραουλίτσα, να μας χαρίζεις το χαμόγελό σου από εκεί ψηλά! Σε αγαπάμε πολύ!









Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

Δημοσίευση άρθρου


Με χαρά έλαβα σήμερα το τεύχος 3/2012 του περιοδικού Επιστήμες Αγωγής (πρώην Σχολείο και Ζωή), στο οποίο δημοσιεύεται το άρθρο μου


Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΚΑΤΑΛΗΞΕΩΝ ΑΠΟ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΕ ΔΥΣΛΕΞΙΑ ΜΕ ΤΗ ΧΡΗΣΗ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ

Όποιος θέλει μπορώ να του στείλω σε pdf το άρθρο, μέχρι να το δημοσιεύσω και ηλεκτρονικά.


Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Η ελλιπής σύνδεση ακουστικής και γλωσσικής επεξεργασίας ως αίτιο για τη Δυσλεξία:

Η δυσλεξία είναι μια συχνή μαθησιακή νευρολογική διαταραχή που εμφανίζεται στο 4% ως 10% του παγκόσμιου πληθυσμού (ανάλογα με τη χώρα και τη γλώσσα) και η οποία δεν κάνει κοινωνικο-οικονομικές ή φυλετικές διακρίσεις.
Τα άτομα με δυσλεξία συχνά δυσκολεύονται να γράψουν και να διαβάσουν σωστά, με συνέπεια να έχουν προβλήματα στη μόρφωσή τους. Από την άλλη, διάσημοι και πανέξυπνοι άνθρωποι, όπως ο Γουόλτ Ντίσνεϊ και ο Στιβ Τζομπς, δεν εμποδίστηκαν από τη δυσλεξία τους να φθάσουν ψηλά στις επιδιώξεις τους.

Η δυσλεξία, που μπορεί να είναι κληρονομική, αποτελεί ένα είδος «τύφλωσης απέναντι στις λέξεις» και είναι άσχετη με τον δείκτη νοημοσύνης, με αποτέλεσμα αρκετοί να μην τη θεωρούν πραγματικό ιατρικό πρόβλημα, ενώ άλλοι επιμένουν πως πρόκειται για βιολογικό θέμα που άπτεται της νευροεπιστήμης.

Έτσι, μέχρι σήμερα δύο είναι οι κυρίαρχες θεωρίες για τις αιτίες της: είτε ότι προκαλείται από πραγματικά προβλήματα «καλωδίωσης» του εγκεφάλου (
προβλήματα επικοινωνίας ανάμεσα στις ακουστικές και τις γλωσσικές περιοχές του εγκεφάλου), είτε ότι προέρχεται απλώς από την ανικανότητα του εγκεφάλου να κατανοήσει τη σχέση ήχων και συμβόλων που απαρτίζουν την γλώσσα (χωρίς όμως να υπάρχει κάποιο «ελαττωματικό» νευροβιολογικό υπόβαθρο).

Ερευνητές από το Βέλγιο, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ελβετία, με επικεφαλής τον καθηγητή Ψυχιατρικής Μπαρτ Μπόετς του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λουβέν, μελέτησαν τους εγκεφάλους 23 ενήλικων ανθρώπων με δυσλεξία και 22 χωρίς αυτήν, με τη βοήθεια λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI). Κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ασθενείς με δυσλεξία καταλαβαίνουν μεν τις ελάχιστες «μονάδες ήχου» (τα λεγόμενα «φωνήματα») της γλώσσας, με τα οποία δημιουργούνται οι λέξεις, όμως δεν διαθέτουν τα κατάλληλα νευρωνικά κυκλώματα για την επεξεργασία τους λόγω προβλημάτων  ενδοεπικοινωνίας του εγκεφάλου.

Σύμφωνα με τον δρα Μπόετς, η μελέτη καταρρίπτει την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι οι άνθρωποι που πάσχουν από δυσλεξία, έχουν μειωμένη ικανότητα να αναγνωρίσουν και να διακρίνουν τους ξεχωριστούς ήχους μιας γλώσσας. Αντίθετα, το πρόβλημα πηγάζει από την ελλιπή διασύνδεση ανάμεσα στην ακουστική περιοχή του εγκεφάλου (όπου γίνεται η επεξεργασία των ήχων των φωνημάτων) και στην περιοχή του Μπροκά (όπου γίνεται η ανωτέρου επιπέδου φωνολογική επεξεργασία της γλώσσας).

Οι ερευνητές ελπίζουν πως η μελέτη τους μπορεί να βοηθήσει στην ανάπτυξη πιο αποτελεσματικών θεραπειών κατά της δυσλεξίας, για παράδειγμα μέσω μη επεμβατικής διέγερσης του εγκεφάλου. Πάντως, ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη μια δεύτερη σχετική έρευνα που θα μελετήσει τους εγκεφάλους παιδιών με κληρονομικό κίνδυνο δυσλεξίας, για να διαπιστωθεί με ποιον τρόπο η πάθηση αναπτύσσεται διαχρονικά.

Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Δομές και Χρήσιμα Τηλέφωνα Πανελλαδικά

Παραπέμπω κατευθείαν στην πλήρη, όπως παρατήρησα, λίστα δομών που παρέχει η παρακάτω ιστοσελίδα.
Κατανέμει τις δομές ξεχωριστά για Γυναίκες, Παιδιά, τηλεφωνικές γραμμές, Ξενώνες, Κοινωνικές Υπηρεσίες:

http://singleparent.gr/katalogoi-voitheias/


Επίσης, υπάρχουν φιλανθρωπικά ιδρύματα και ΜΚΟ που εμφανίζουν αξιόλογη δράση: 

http://goldmum.gr/charity/h-λίστα-των-ελληνικών-φιλανθρωπικών-ιδ/


Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Ανάπτυξη της Ζωγραφικής Ικανότητας στα Παιδιά

Ο κόσμος των σχημάτων και των χρωμάτων αποτελεί τρόπο έκφρασης, μάθησης και εκτόνωσης για τα παιδιά από μικρή κιόλας ηλικία έως και την εφηβεία. Έχουν γίνει πολλές μελέτες για το πώς αναπτύσσεται η δεξιότητα της ζωγραφικής. Θα αναφερθούμε επιγραμματικά στα βασικά στάδια εξέλιξης, όπως συγκλίνουν σε αυτά οι περισσότεροι:
  1. Το στάδιο του σκαριφήματος (της μουντζούρας). Αρχίζει περίπου στον 1.5 χρόνο. Στην αρχή, οι μουτζούρες είναι τυχαίες- απλό αποτέλεσμα της κίνησης των χεριών πάνω στο χαρτί. Μετά από έξι μήνες περίπου οι μουτζούρες αποκτούν σχήμα, με τις κυκλικές μουτζούρες να είναι πιο συχνές, λόγω της ανατομικής ευκολίας στην συγκεκριμένη κίνηση. Όταν αρχίσει το παιδί να δίνει ονόματα στα σκαριφήματά του, τότε έχει ξεκινήσει και η προσπάθεια αναπάραστασης των οπτικών ερεθισμάτων.
  2. Το προσχηματικό στάδιο. Διαρκεί περίπου από 3 έως 4 χρόνων. Εδώ το παιδί ζωγραφίζει συνειδητά αντικείμενα από το περιβάλλον του. Ο κύκλος είναι το πιο συνηθισμένο σχήμα που θα πάρει σε λίγο τη μορφή ανθρώπου όταν προστεθούν δυο κάθετες γραμμές για πόδια. Σταδιακά, τα σχέδια τους γίνονται πιο ξεκάθαρα στη μορφή τους και πιο πολύπλοκα. Αλλάζουν όμως συνεχώς, καθώς ψάχνουν για νέες ιδέες και μπορεί να αλλάζουν και τον προσανατολισμό του χαρτιού συχνά όσο ζωγραφίζουν. Στο χαρτί τα σχέδια τους δεν έχουν μια συγκεκριμένη οργάνωση, αφού σχεδιάζουν παντού- πάνω κάτω, αριστερά δεξιά. Χρησιμοποιούν συνήθως τα χρώματα που τους αρέσουν και όχι τα χρώματα που αντιστοιχούν σε αυτό που αναπαριστούν.
  3. Το σχηματικό στάδιο. Γύρω στα 5 με 6 το παιδί επαναλαμβάνει συγκεκριμένα σχήματα για την αναπαράσταση του κόσμου γύρω του. Για παράδειγμα, το δέντρο που μοιάζει με γλεφιτζούρι (ένας κύκλος για το φύλλωμα και μια κάθετη γραμμή για κορμός), τον κεφαλόποδο άνθρωπο (ένας κύκλος για κεφάλι και δυο κάθετες γραμμές για πόδια), ή μια σειρά σπιτιών με πανομοιότυπη μορφή.
    Ζωγραφίζει πλέον μόνο σε οριζόντιο προσανατολισμό στο χαρτί. Το τοπίο επαναλαμβάνεται συνεχώς: μια μπλε γραμμή πάνω για ουρανό κι ένας ήλιος, μια πράσινη γραμμή κάτω για το έδαφος. Επίσης, συχνό φαινόμενο είναι τα σχέδια-ακτινογραφίες, όπου απεικονίζεται για παράδειγμα, το εσωτερικό και το εξωτερικό του σπιτιού ταυτόχρονα. Η ζωγραφιά γίνεται με προσοχή δίνοντας την εντύπωση ότι αν αφαιρέσεις κάποια μορφή θα επηρεαστεί η ισορροπία όλης της εικόνας.
    Σε αυτό το στάδιο το παιδί αρχίζει να μιλά σχετικά με αυτό που ζωγράφισε διηγούμενο ιστορίες ή επιλύοντας θέματα που το απασχολούν. Έτσι αποφορτίζεται συναισθηματικά και ανακουφίζεται.
  4. Το μεταβατικό στάδιο προς το ρεαλισμό. Γύρω στα 7 με 10, το παιδί δεν αρκείται πλέον στα επαναλαμβανόμενα σχήματα και προσπαθεί να αποδώσει περισσότερες λεπτομέρειες στα σχέδια του. Για παράδειγμα, αποδίδει στη ζωγραφιά του τις διαφορές φύλων και τις διαφοροποιήσεις σε ρούχα. Ανακαλύπτουν την προοπτική και προτιμούν να σχεδιάζουν μια γραμμή στον ορίζοντα και όχι στην βάση του χαρτιού. Μπορεί όμως να σχεδιάζουν την κάτοψη πχ μιας πισίνας και ταυτόχρονα φιγούρες ανθρώπων ακίνητων γύρω γύρω. Δίνουν περισσότερη σημασία στην κριτική των συνομιλήκων τους παρά των ενηλίκων και συγκρίνουν τις ζωγραφιές τους.
  5. Το στάδιο του ρεαλισμού. Το σχέδιο των παιδιών γύρω στα 11 με 12 χρονών παρομοιάζει αρκετά με αυτό των ενηλίκων. Χρησιμοποιούν φως και σκιές, καμπύλες, κίνηση, τρεις διαστάσεις στον χώρο, προοπτική, επικάλυψη φιγούρων. Αν δεν πετύχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, δυσφορούν κι επιμένουν ή ζητούν βοήθεια μέχρι να ξεπεράσουν τα εμπόδια τους.
  6. Εφηβικό στάδιο. Στην αρχή της εφηβείας από 13 έως 16 χρονών το σχέδιο φτάνει σε μια στασιμότητα. Μόνο όταν ο έφηβος αποφασίσει να ασχοληθεί συστηματικά με αυτό, θα εξελίξει την τεχνική του και μπορεί να επεκταθεί στο αφηρημένο σχέδιο, το ελεύθερο ή γραμμικό σχέδιο με εφαρμογές στην αρχιτεκτονική και την εσωτερική διακόσμηση ή στις χειροτεχνίες.




ΠΗΓΕΣ:

http://www.learningdesign.com/Portfolio/DrawDev/kiddrawing.html

(Betty Edwards, Viktor Lowenfeld. Creative and Mental Growth)

http://my.ilstu.edu/~eostewa/ART309/Five_Stages.htm
(Salome R. A. and Moore, B. E. The five stages of development in children's art)

http://www.earlychildhoodcentral.org/childrens-art/developmental-stages
(Bob Steel’s Draw Me a Story: An Illustrated Exploration of Drawing-as-Language, ©1997.)


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget