Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Τα κάλαντα

Πάντα ως παιδί συνήθιζα να λέω τα κάλαντα με κάποια φίλη ή με τον αδελφό μου. Γιατί μου άρεσε. Γιατί το ήθελα και το κατευχαριστιόμουν μόνο όταν τα πόδια μου μούδιαζαν από το πολύωρο περπάτημα και το ανεβοκατέβασμα στις σκάλες των πολυκατοικιών και μόνο όταν η φωνή μου άρχιζε να βραχνιάζει μετά από το δυνατό τραγούδι μας.
Δεν θα κάνω καμία ανάλυση για αυτές τις γιορτινές μέρες και για αυτό το έθιμο. Θα καταθέσω μόνο μια καλή ανάμνηση από τα κάλαντα που είχα πει με μια φίλη μου όταν πηγαίναμε Ά Γυμνασίου. Σε μια μονοκατοικία είπαμε τα κάλαντα και η νοικοκυρά του σπιτιού αντί για λεφτά, έδωσε στην καθεμιά μας ένα δωράκι! Η χαρά μου ήταν μεγάλη! Γιατί η κυρία αυτή μπήκε στον κόπο να αγοράσει κάτι για άγνωστα παιδιά. Γιατί γέμισα με προσμονή για το τι κρύβεται στην χριστουγεννιάτικη σακούλα. Γιατί δεν ήταν τόσο η αξία του δώρου όσο το ότι η κυρία αυτή έκανε κάτι διαφορετικό καλοπροαίρετα και στο πνεύμα των Χριστουγέννων!  
Η φίλη μου στραβομουτσούνιασε με το δώρο. "Τι στο καλό;", είπε. Δεν μπορούσε να μας δώσει λεφτά;"... 
Εγώ πάλι το εκτίμησα τοοοόσο πολύ που ακόμα και μέχρι αυτές τις μέρες, το δώρο της έχει πάντα μια θέση στην χριστουγεννιάτικη μου διακόσμηση, μεταφερόμενο με προσοχή από το πατρικό μου στο νέο μου σπίτι με τη δική μου πλέον οικογένεια.
Συγκινούμαι κάθε φορά που το βλέπω και χαίρομαι κάθε φορά το ίδιο! Πολλές φορές έχω πει τα κάλαντα αλλά με αυτό το δωράκι έχουν χαρακτεί για πάντα ως μια γλυκιά ανάμνηση. Δεν ήταν ο στόχος μου να μαζέψω λεφτά τόσο  (αν και τα είχα ανάγκη και τα αξιοποιούσα σαφέστατα όπως χρειαζόμουν), όσο το να μαζέψω χαμόγελα! Να μαζέψω εικόνες απο στολισμένα δέντρα στα σαλόνια των σπιτιών που μπαίναμε. Να συλλέξω στιγμές από την οικογενειακή ζωή των ανθρώπων που άκουγαν τα κάλαντα μας. Να δώσω και να πάρω χαρά. Να χορτάσω την ψυχή μου.


Ένα απλό χριστουγεννιάτικο βάζο ανεκτίμητης αξίας, σημάδι ότι τα λεφτά δεν είναι το παν. Άλλα είναι αυτά που τελικά μετράνε. Ας μεταδώσουμε στα παιδιά μας το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ούτε τα πολλά δώρα έχουν σημασία ούτε τα ακριβά. Τα δώρα της καρδιάς είναι τα μόνα που μένουν αναλλοίωτα και θυμίζουν τι σημαίνει ανθρωπιά.

Καλές γιορτές! Με υγεία, χαρά κι αγάπη γύρω μας!

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Να κάνουμε 1,2,3 ή 4 παιδιά...;

Σε μια εποχή που τα παιδιά εκλαμβάνονται ως τεκμήριο, αυτό είναι ένα πράγματι δύσκολο ερώτημα που ταλαιπωρεί λίγο ή πολύ τα ζευγάρια που σκέφτονται να κάνουν ή έχουν ήδη κάνει ένα παιδί. Ενώ αυτό θα έπρεπε να αποτελεί μια απόφαση ιδιωτική, οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες την ανάγουν πλέον σε κοινωνικό ζήτημα με πολιτικές προεκτάσεις.
Διότι πολλά είναι τα ζευγάρια που επιλέγουν να μην κάνουν ακόμα καθόλου παιδιά και πολλά περισσότερα αυτά που μένουν με ένα παιδί για καθαρά οικονομικούς λόγους και με αιτία την ανεργία ή την απλήρωτη εργασία.
Φυσικά, πολλοί κάνουν εντέλει δυο παιδιά για να έχει το ένα την παρέα του άλλου και γιατί υπάρχει βαθιά ριζωμένη η πεποίθηση ότι "ένα ίσον κανένα". Όσοι πια τολμάνε να κάνουν τρία ή και παραπάνω παιδιά, αντιμετωπίζονται είτε με θαυμασμό ("πώς τα βγάζετε πέρα", εννοώντας οικονομικά ή σε θέματα καθημερινής συμβίωσης) είτε με αποδοκιμασία ("σπέρνουν παιδιά που δεν μπορούν να θρέψουν", "το έκαναν για να βρουν πιο εύκολα δουλειά", κτλ).
Το θέμα είναι τι πραγματικά θέλει το ζευγάρι και κατά πόσο επιλέγουν συνειδητά και υπεύθυνα τον αριθμό των τέκνων τους. Εννοώντας με αυτό αν έχουν κάνει οικογενειακό προγραμματισμό που λαμβάνει υπόψη το τι μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους για τη σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγησή τους.
Αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι η πίεση του γύρω περιβάλλοντος για το πόσα παιδιά θα κάνει το ζευγάρι. Όχι μόνο οι γονείς και τα πεθερικά, αλλά και οι φίλοι και οι γείτονες και οι άγνωστοι θα πουν την γνώμη τους:
"έχεις παιδιά;, όχι;! α, να βάλεις μπρος...άντε ακόμα;",
"μόνο ένα έχεις; να του κάνεις και αδελφάκι...και σύντομα κιόλας",
"δυο έχετε;-μπράβο, να σας ζήσουν, στα δυο να μείνετε, είναι καλά- δεν είναι καιροί για περισσότερα...",
"έχετε τρία;! τέσσερα;!, πωπω, χαρά στο κουράγιο σας!"...

Ειλικρινά, τα σχόλια δεν έχουν σταματημό. Πού μπαίνουν τα όρια; Και πού σταματά η επίδραση του περιβάλλοντος και κυριαρχεί η καθαρή επιθυμία του ζεύγους; Δεν είναι ευδιάκριτα τα σύνορα. Αυτό που θέλουμε, είναι δικιά μας επιθυμία ή έμμεση επιθυμία τρίτων που την κουβαλάμε μερικές φορές από όταν γεννιόμαστε;
Διότι είναι γνωστά και αποδεδειγμένα τα στερεότυπα που δύσκολα αποβάλλει κανείς και με τα οποία οι περισσότεροι στον δυτικό κόσμο έχουν ανατραφεί, τύπου τα κορίτσια να παίζουν με κούκλες και τα αγόρια με αυτοκινητάκια. Α, και αυτό το θεϊκό που άκουσα μια φορά στην παιδική χαρά (καλοκαίρι 2012) από μια γιαγιά προς την εγγονή της: "Μη!!! Μην κάνεις τραμπάλα! Αυτό είναι μόνο για τα αγόρια! Κατέβα αμέσως!"... Και η λίστα συνεχίζεται ως εξής: Τα κορίτσια να περιμένουν τον πρίγκηπα. Ο γάμος είναι το happy end. Τα αγόρια πρέπει να είναι δυνατά και να μην κλαίνε. Οι γυναίκες στην κουζίνα. Οι άντρες φέρνουν το φαί και το χρήμα στην οικογένεια.
Και πολλές ακόμα στερεοτυπικές αντιλήψεις, καλά κρυμμένες και βαθιά ριζωμένες. Μόνο τα ανοιχτά μυαλά, η γνώση η θεωρητική και η επίγνωση της συμπεριφοράς μας, βοηθάνε στο ξερίζωμα τέτοιων αντιλήψεων.
Όπως κι αν έχει, την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να αποφασίσετε αν θα κάνετε ένα, δύο, τρία ή τέσσερα παιδιά, ας έχετε υπόψην ότι αυτή δεν είναι τελικά μια καθαρά δικιά σας απόφαση. Από την στιγμή που ζούμε, ανήκουμε και εξαρτιόμαστε από τη συγκεκριμένη κοινωνία μας, είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο να επηρεάζεται η σκέψη μας από τις γύρω συνθήκες και απόψεις. Το ιδανικότερο είναι να μπορεί κανείς να φιλτράρει τις εξωτερικές επιδράσεις και αυτό είναι εφικτό μόνο μέσω της αυτογνωσίας. Να προσπαθεί δηλαδή κανείς σε συνεχόμενο επίπεδο να αναγνωρίζει κάθε φορά τις δυνατότητες και τα όρια του εαυτού του, ώστε να διακρίνει τις δικές του επιθυμίες και ανάγκες από αυτές του/της συζύγου του και από αυτές των υπόλοιπων ανθρώπων γύρω του. Έτσι, οι επιλογές του θα είναι συνειδητοποιημένες...

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

ΆΓΧΟΣ: Πώς να επωφεληθούμε;



Μια καταπληκτική TED ομιλία (δεν έχει μετάφραση αλλά αν ξέρεις έστω και λίγα αγγλικά καταλαβαίνεις το νόημα).
Η ομιλήτρια είναι Ψυχολόγος Υγείας.  Ξεκινά τον λόγο της θυμίζοντάς μας τη συνηθισμένη αρνητική εικόνα που έχουμε για το άγχος, κατά την οποία οι επιπτώσεις του υπερβολικού και συχνού άγχους αντανακλώνται στη σωματική και ψυχική υγεία μας, με ύστατο αποτέλεσμα τον πρόωρο θάνατο.


Κι όμως, η καινούρια τάση μετά από έρευνες είναι διαφορετική και πιο αισιόδοξη. Φάνηκε ότι η αντίληψή μας για το άγχος επηρεάζει τον βαθμό των επιπτώσεων. Δηλαδή, αν έχουμε τη θετική άποψη ότι το άγχος μάς βοηθά με το να ενεργοποιεί την σκέψη μας, τη λήψη αποφάσεων, τις κοινωνικές μας γνωριμίες και το να ζητάμε βοήθεια από τους γύρω μας, τότε μειώνονται σημαντικά οι αρνητικές του συνέπειες.
Για την ακρίβεια, παρόλο που οι χτύποι της καρδιάς μας πάλι θα είναι πολύ γρήγοροι κι έντονοι, ωστόσο δεν θα σημειώνεται συστολή των αγγείων- που ευθύνεται για τα καρδιακά προβλήματα. Αντίθετα, τα αγγεία θα έχουν την μορφή τη φυσιολογική που παίρνουν όταν κάνουμε κάτι ευχάριστο.

Με λίγα λόγια, αν αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μας ως πρόκληση που κινητοποιεί σε δράση κι εύρεση μιας λύσης και όχι ως στρεσογόνο παράγοντα, τότε έχουμε βρει τον τρόπο να μειώσουμε τις αρνητικές συνέπειες του στρες.

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Το Τεστ Marshmallow

Το πείραμα αυτό έχει διεξαχθεί πολλές φορές από όταν δημοσιεύτηκε η αρχική του εκδοχή (1960-πανεπιστήμιο Stanford από τον ερευνητή της Ψυχολογίας Walter Mischel).
Αλλά τα αποτελέσματα παραμένουν σταθερά! 
Βάζοντας μπροστά στα παιδιά ένα ζαχαρωτό, τους εξηγείς ότι μπορούν να περιμένουν και να τους δοθεί μετά και ένα δεύτερο ζαχαρωτό για να φάνε ή μπορούν να το φάνε αμέσως χωρίς να πάρουν το δεύτερο.
Η επιθυμία να φάνε το γλυκό εκδηλώνεται σε όλα τα παιδιά με διαφορετικό τρόπο για το καθένα. Κάποια δεν αντέχουν να περιμένουν και το τρώνε πριν περάσει το 10λεπτο- δηλαδή αναζητάνε την άμεση ικανοποίηση. Κάποια πάλι κάνουν υπομονή και αντέχουν για να φάνε με λαχτάρα και τα δυο ζαχαρωτά.

Μεταγενέστερες έρευνες έλεγξαν τα ίδια παιδιά του αρχικού πειράματος μετά από μερικά χρόνια και βρήκαν συσχετίσεις μεταξύ της παρορμητικότητας να φάνε το γλυκό και περισσότερων πιθανοτήτων εμφάνισης παχυσαρκίας, χρήσης ναρκωτικών και χαμηλότερης επίδοσης σε σχολικά τεστ SAT για την ένταξη σε κολέγια.
Επομένως ο έλεγχος των παρορμήσεων και ο αυτοέλεγχος γενικότερα σχετίζεται με πιο θετική πορεία ζωής. Άρα καλύτερα να βοηθήσουμε τα παιδιά από νωρίς να καταλάβουν την αξία του να περιμένουν για κάτι (καθυστερημένη ικανοποίηση).
Για παράδειγμα, αν το παιδί σας έχει συνηθίσει να τρώει πολλά γλυκά, είναι προτιμότερο να το μάθετε να περιμένει να τα τρώει ως επιδόρπιο, μετά δηλαδή από το φαγητό του.
Αντίστοιχα, αν το παιδί σας έχει συνηθίσει να απαιτεί πολλά παιχνίδια, σκεφτείτε μήπως είναι καλύτερα να του δίνετε ένα παιχνίδι πχ κάθε Σάββατο, ώστε να περιμένει τις υπόλοιπες 6 μέρες και να καταλάβει την αξία της αναμονής και την χαρά της προσμονής.
Μην λυγίσετε με τα κλάματα του και τα παρακάλια του ή την γκρίνια του. Μόνο αν αναλογιστείτε τα μακροπρόθεσμα ωφέλη, θα μπορέσετε να αντισταθείτε στις επιθυμίες του. Έτσι θα αρχίσουν να ελέγχουν και τα ίδια τις επιθυμίες τους και να αποκτούν την αξία του αυτοελέγχου. Είναι μια χρήσιμη ιδιότητα στη ζωή τους με πολλές εφαρμογές στην καθημερινότητα.

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Τι τύπου γονέας είστε;


«Ο απώτατος στόχος της ανατροφής ενός παιδιού δεν είναι να δημιουργήσουμε ένα υπάκουο και υποχωρητικό άτομο (…) αλλά ηθικά, υπεύθυνα άτομα που θα χαίρονται τη ζωή, θα κάνουν δικές τους επιλογές, θα έχουν καλές σχέσεις με φίλους, επιτυχημένους γάμους και θα γίνουν καλοί γονείς», (Gottman John, σ.22).

Για να γίνει αυτό φάνηκε από έρευνες ότι δεν αρκεί μόνο η αγάπη. Χρειάζεται και η ενσυναίσθηση και η κατάλληλη επικοινωνία παιδιών και γονέων. Έτσι, ανάλογα με τον τρόπο αντιμετώπισης των αντιδράσεων και συναισθημάτων των παιδιών τους, οι γονείς μπορεί να διαχωριστούν σε τέσσερις διαφορετικούς τύπους:
  1. Οι αποστασιοποιημένοι
  2. Οι επικριτικοί - αποδοκιμαστικοί
  3. Οι επιτρεπτικοί - παραχωρητικοί
  4. Οι συναισθηματικοί μέντορες
1. Όταν οι γονείς δεν θέλουν ή δεν ξέρουν πώς να χειριστούν τον θυμό, τη λύπη ή άλλα συναισθήματα του παιδιού τους με αποτέλεσμα να τα αγνοούν και να τα αποφεύγουν, τότε ανήκουν στους αποστασιοποιημένους γονείς. Μπορεί γενικά να μην δίνουν σημασία ούτε και στα δικά τους αρνητικά συναισθήματα. Δηλαδή, να έχουν την πεποίθηση ότι είναι επικίνδυνο να επικεντρώνεσαι στα άσχημα συναισθήματα και να φοβούνται μήπως χάσουν τον έλεγχο. Έτσι, στον θυμό, τον φόβο ή την λύπη του παιδιού τους μπορεί να αδιαφορούν περιμένοντας ότι με τον χρόνο θα περάσει κι αυτό, να γελάνε μειώνοντας τη βαρύτητά τους ή να αποσπούν την προσοχή του παιδιού ώστε να εξαφανίσουν αυτά τα συναισθήματα.
2. Οι επικριτικού τύπου γονείς δεν εγκρίνουν γενικά τις εκφράσεις των συναισθημάτων των παιδιών τους. Μπορεί μάλιστα να το τιμωρούν αν εκφράσει τα συναισθήματά του και απαιτούν από αυτό να φέρεται υπάκουα και με συγκεκριμένα πρότυπα. Τα αρνητικά συναισθήματα κυρίως θέλουν να καταπνίγονται γιατί δείχνουν κακό χαρακτήρα και γιατί πιστεύουν ότι πρέπει να είναι κανείς σκληρός για να επιβιώσει.
3. Στο άλλο άκρο βρίσκονται οι επιτρεπτικοί γονείς που αφήνουν το παιδί να εκφραστεί ελεύθερα. Παρηγορούν το παιδί αν βιώνει αρνητικά συναισθήματα και το αφήνουν να ξεσπάσει αν χρειαστεί. Δεν βάζουν όμως όρια και δεν δίνουν ιδιαίτερη καθοδήγηση. Έτσι, μπορεί πχ η ανεξέλεγκτη έκφραση του θυμού να φτάσει μέχρι και στην επιθετικότητα.
4. Ο τελευταίος τύπος του συναισθηματικού μέντορα είναι και ο ιδανικότερος τύπος γονέα. Πρόκειται για γονείς που ακούνε τα συναισθήματα των παιδιών τους και τα βοηθούν να εκφραστούν με τον κατάλληλο ανά περίσταση τρόπο. Αναγνωρίζουν επίσης και τα δικά τους συναισθήματα και προσπαθούν να μην δίνουν συνέχεια έτοιμες λύσεις στα παιδιά τους αλλά να τα μάθουν πώς να χειρίζονται διάφορες καταστάσεις. Δείχνουν ευαισθησία και στοργή, δεν βιώνουν άγχος ή σύγχυση όταν το παιδί εκφράζει τα συναισθήματά του και διδάσκουν δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων.


Παράδειγμα:  
Η μαμά έχει καθυστερήσει στην δουλειά της γιατί ο τρίχρονος γιος της αρνείται να βάλει το μπουφάν του για να πάει στον παιδικό σταθμό. Ήδη έχει προηγηθεί ένταση μεταξύ τους για το ποια παπούτσια θα φορέσει. Το παιδί δεν ενδιαφέρεται που η μαμά του βιάζεται να πάει εγκαίρως σε μια σημαντική συνάντηση στη δουλειά της. Θέλει να κάτσει στο σπίτι και να παίξει. Μάλιστα όταν του αρνείται αυτό η μαμά του, ξαπλώνει στο πάτωμα θυμωμένος και βάζει τα κλάματα.
Ας δούμε πώς αντιδρά ο γονέας κάθε τύπου: 
  • Η αποστασιοποιημένη μαμά μπορεί να πει στο παιδί της ότι φέρεται ανόητα και ότι δεν υπάρχει λόγος να στενοχωριέται που θα φύγει από το σπίτι. Θα προσπαθήσει έπειτα να τον κάνει να ξεχάσει τη λύπη του και την αναστάτωσή του με κάτι φαγώσιμο. Ή θα αποσπάσει την προσοχή του μιλώντας του για τα παιχνίδια και τις δραστηριότητες που θα κάνουν στο σχολείο.
  •  Η επικριτική- αποδοκιμαστική μητέρα μπορεί να μαλώσει το παιδί της για το «γαϊδουρινό του πείσμα». Ίσως και να φτάσει να του δώσει ένα χέρι ξύλο.
  • Η επιτρεπτική- παραχωρητική μητέρα μπορεί να αγκαλιάσει το παιδί της και να του δείξει ότι δεν πειράζει που θέλει να μείνει σπίτι. Για να τον πείσει όμως να πάει σχολείο δεν θα ήξερε τι να κάνει. Σίγουρα όχι να δωροδοκήσει, ούτε να το μαλώσει ή να το τιμωρήσει. Το πιθανότερο, θα καταλήξει σε μια συμφωνία τύπου «έλα να παίξουμε κάτι για λίγο και μετά να πάμε σχολείο, εντάξει;». Αυτό θα προσφέρει μια πρόσκαιρη λύση, όμως δεν θα μάθει στο παιδί να χειρίζεται παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.
  • Από την άλλη, οι γονείς που διαπαιδαγωγούν συναισθηματικά τα παιδιά τους θα ακολουθούσαν την προσέγγιση της επιτρεπτικής μητέρας στην αρχή. Μετά θα έδιναν κατάλληλη καθοδήγηση στο παιδί για να αντιμετωπίσει τα δύσκολα συναισθήματά του. Δηλαδή, με ενσυναίσθηση και αντανάκλαση θα έλεγαν τα εξής μόλις το παιδί έλεγε ότι δεν θέλει να πάει σχολείο:
    «Καταλαβαίνω πώς νιώθεις. Καμιά φορά κι εγώ δεν θέλω να πάω στη δουλειά μου και θέλω να κάτσω σπίτι μαζί σου. Σήμερα όμως υποσχέθηκα να είμαι στις εννιά στο γραφείο μου»...
    «Μα γιατί; Δεν θέλω να πάω σχολείο, είναι άδικο», θα απαντούσε κλαίγοντας ο μικρός.

    Και η μαμά θα συνέχιζε, «Είσαι λυπημένος ε;», αφήνοντας τον να κλάψει στην αγκαλιά της. «Κι εγώ είμαι λυπημένη. Ας σκεφτούμε τι θα κάνουμε. Αύριο που δεν έχω δουλειά ούτε εσύ σχολείο, μπορούμε να είμαστε όλη μέρα μαζί. Τι θες να κάνουμε λοιπόν αύριο;».

    Και αρχίζουν μαζί να κάνουν σχέδια για τις ευχάριστες δραστηριότητες του Σαββάτου.
    Έτσι το παιδί νιώθει ότι η μαμά του ασχολείται με τα συναισθήματά του και έχει τη δυνατότητα να βιώσει και να αποδεχτεί τη λύπη του, την απογοήτευσή του και το θυμό του.

    Επιπλέον, μπαίνουν όρια (δεν μπορώ να αργήσω στη δουλειά μου) και του δίνεται μια προοπτική με το να προγραμματίζουν μαζί διασκεδαστικές δραστηριότητες για την επόμενη μέρα.

Ας έχουμε υπόψη ότι όλοι κάποιες φορές ανάλογα πάντα με τη συναισθηματική μας κατάσταση ή την κούραση μας, τις προσωπικές μας εμπειρίες, τα παιδικά βιώματα και τις πρακτικές των δικών μας γονέων μπορεί να χρησιμοποιούμε συμπεριφορές που άπτονται σε διαφορετική κατηγορία διαπαιδαγώγησης. 
Αυτό που μετράει είναι ο συνηθισμένος τρόπος που έχουμε για την αντιμετώπιση καταστάσεων. Δηλαδή, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων να παρατηρήσουμε ποιες πρακτικές τείνουμε να χρησιμοποιούμε. Αν μη τι άλλο, η παρατήρηση είναι το σημαντικότερο βήμα πριν την αλλαγή.



ΠΗΓΗ:

Gottman John, Η συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών,  Εκδόσεις Πεδίο, 2011.
 





Βασικές Δεξιότητες Λόγου από 0-4 χρονών


Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Λογοπεδικών έφτιαξε έναν πίνακα με σημαντικά σημεία ανάπτυξης λόγου των παιδιών. Περιλαμβάνει σύντομες οδηγίες προς γονείς για δραστηριότητες που ενισχύουν την ανάπτυξη της ομιλίας και επίσης επισημαίνεται πότε πρέπει ο γονέας να αναζητήσει επαγγελματική βοήθεια για τη βελτίωση του λόγου του παιδιού.
Μπορείτε να τον αποθηκεύσετε και να τον εκτυπώσετε.



Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ


Ψάχνοντας κάτι άλλο, βρήκα έναν θησαυρό στο youtube που δημιούργησε  η Σοφία Μαντουβάλου και άλλοι συνεργάτες για την Εκπαιδευτική Τηλεόραση το 2010. Πρόκειται για το "Ένα γράμμα μια
ιστορία", μια βραβευμένη σειρά σύντομων ιστοριών με ωραία γραφικά και έξυπνες διηγήσεις που αφορούν ένα γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου κάθε φορά. 
Ιδανικό για παιδιά προσχολικής ηλικίας, νηπιαγωγείου και πρώτων τάξεων δημοτικού.



Ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο, θα δείτε και τις ιστορίες με τα υπόλοιπα γράμματα, που τις μεταφόρτωσα στο δικό μου κανάλι στο youtube:
Γράμμα Β:
http://www.youtube.com/watch?v=fvpmjazTkNY&list=PLK_p3gmcfL5PhPQsI1Tvbr1X7mUqLtuIZ

Δεξιά θα εμφανιστούν και τα βίντεο με τα υπόλοιπα γράμματα, εκτός από μερικά που δεν πρέπει να έχουν αναρτηθεί.

Απολαύστε τις ιστορίες παρέα με τα παιδιά και μετά αναπτύξτε προφορικές δραστηριότητες, τύπου "τι αρχίζει από α και βρίσκεται σε αυτό το δωμάτιο", "κερδίζει όποιος πει πέντε ονόματα από Β" κτλ. 

Υπάρχουν βέβαια και έτοιμα διαδραστικά παιχνίδια σχετικά με αυτή τη σειρά. Θα τα βρείτε εδώ:
http://www.i-create.gr/index.php?option=com_k2&view=item&layout=item&id=732&Itemid=234


Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Κοινωνικός ρατσισμός από κούνια


Συμβαίνει συχνά να αποκλείουμε κάποιες ομάδες ατόμων για κάποια χαρακτηριστικά που έχουν από τη γέννησή τους. Τέτοιες ομάδες μπορεί να είναι άτομα κάποιας συγκεκριμένης εθνικότητας. Η΄ μπορεί να είναι άτομα με κάποια ιδιαίτερα φυσικά χαρακτηριστικά που δεν είναι ίδια με αυτά της πλειοψηφίας. Η΄ αντίστοιχα μπορεί να έχουν κάποια μορφή αναπηρίας σωματικής ή ψυχικής (νοητική υστέρηση, αυτισμό, ΔΕΠΥ, δυσλεξία, ψυχικές παθήσεις).

Το παρακάτω βίντεο δείχνει με κινούμενα σχέδια αυτό τον κοινωνικό αποκλεισμό που υφίστανται άτομα με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για τα οποία δεν ευθύνονται τα ίδια (δηλαδή δεν είναι επιλογή τους). Σε κάποια σημεία η βία και ο αποκλεισμός φτάνουν στην ακρότητα αλλά η εξέλιξη στο τέλος είναι θετική. Συγκεκριμένα, σε μια πόλη όπου όλοι γεννιούνται με έναν αριθμό, όσοι γεννιούνται με τον αριθμό 0, θεωρούνται άχρηστοι, ένα τίποτα, και υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό και ρατσισμό σε όλους τους τομείς. Έχουν άνιση μεταχείριση και απαγορεύεται να κάνουν σχέσεις για αποφυγή αναπαραγωγής του είδους τους. Οι ήρωες όμως της ταινίας καταφέρνουν ένα θαύμα τελικά...
Παρακολουθήστε το για προβληματισμό.
(είναι στα αγγλικά και δεν έχει ελληνικούς υπότιτλους)



(Πρόκειται για ένα stop motion animation βίντεο που δημιουργήθηκε το 2007-2009).

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

20 Νοέμβρη 2013- Κρίση και Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού

Το 1989 ψηφίστηκε από τον ΟΗΕ η σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι στην πράξη σταμάτησαν τα φαινόμενα εκμετάλλευσης, κακοποίησης, άνισης μεταχείρισης, παραμέλησης κτλ. Τουλάχιστον, έχουμε τον παρακάτω χάρτη δικαιωμάτων να υπενθυμίζει κάποιες ουσιώδης αρχές, όπως ζωή χωρίς βία και φτώχια, δικαίωμα στη γνώση, στο παιχνίδι, στην ειρήνη του κόσμου και την δικαιοσύνη.

Η καθημερινότητα μόνο σε αυτά τα δικαιώματα δεν βοηθάει. Η οικονομικο-πολιτικο-κοινωνική κρίση προκαλεί μια αλυσίδα γεγονότων που καταλήγουν πολύ απλά στο σπίτι του καθενός μας. Χωρίς δουλειά και χρήματα, χωρίς ρεύμα, χωρίς φαγητό για κάποιους, με φόρους και χαράτσια και δάνεια πάνω από τα κεφάλια μας, χρειάζεται υπεράνθρωπη προσπάθεια να δώσεις αυτά που ξέρεις ότι αξίζει το παιδί σου. 

Όπως κι αν έχει, αυτή η μέρα είναι μια γροθιά στο στομάχι όλων μας. Μέχρι ποιο σημείο εξαθλίωσης θα φτάσει η κοινωνία για να σηκώσει ανάστημα; Δεν πρόκειται για ατομικό αγώνα μόνο και πώς θα τα βγάλει πέρα ο καθένας μόνος του. Ανήκουμε σε ένα σύστημα- όλα συνδέονται και αλληλοεξαρτώνται. Δεν βοηθάει η σκέψη "εγώ δόξα τω θεώ ρεύμα και φαί έχω, δεν θα πεινάσει η οικογένειά μου". Με τη διπλανή οικογένεια τι θα γίνει όμως;

Το παιδί έχει πολλά δικαιώματα αλλά οι γονείς του έχουν και αυτοί δικαιώματα που καταπατώνται κάθε μέρα εδώ και χρόνια. Πόση προσβολή, άρνηση, κοροϊδία, εκμετάλλευση αντέχει ένας ενήλικας; Και πώς θα τα διαχειριστεί τα αρνητικά του συναισθήματα; Κι αν επειδή είναι σωστός γονέας δεν χτυπάει το παιδί του ούτε του στερεί τη γνώση, το φαί και το παιχνίδι, μήπως όμως υποφέρει από άγχος ή κατάθλιψη ή υπερκόπωση; Μήπως έτσι του στερήσει τον ίδιο του τον εαυτό που τον απομυζούν οι υποχρεώσεις και η μιζέρια της καθημερινότητας; Μήπως του στερεί το χαμόγελο, τη χαρά και τον ενθουσιασμό;

Αυτές οι σκέψεις δόθηκαν για προβληματισμό με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδιού. Γιατί για να φροντίσει ο γονέας το παιδί του πρέπει να υπάρχει κι ένα υποστηρικτικό πλαίσιο στην κοινωνία για τον ίδιο τον γονέα.


Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Δωρεάν Προγράμματα στον Η/Υ για παιδιά

Λοιπόν, την ώρα που οι γονείς θέλουν να κάνουν δουλειά και τα μικρά τους ζιζάνια δεν τους αφήνουν, μια εναλλακτική πρόταση είναι να απασχοληθούν με δημιουργικά προγράμματα στον υπολογιστή. Είμαι εναντίον της πολύωρης παρακολούθησης τηλεόρασης, (θα γράψω άλλο άρθρο σχετικά με την τηλεόραση), κυρίως λόγω των πολλών διαφημίσεων και της μπερδεμένης ποιότητας των κινουμένων σχεδιών που έχει. 
  • Αντίθετα, στον υπολογιστή, μπορείτε να φτιάξετε το δικό σας κανάλι στο youtube με δικές σας επιλογές κινουμένων. Επίσης, δοκιμάστε να κατεβάσετε κάποιο πρόγραμμα με το οποίο να λάβετε και να αποθηκεύσετε τα βίντεο της επιλογής σας από το youtube στον υπολογιστή σας, πχ το YTD Video Downloader.
Εκτός από τα βίντεο, μπορείτε να αξιοποιήσετε τα παρακάτω δωρεάν προγράμματα:
  • GCompris, ένα πρόγραμμα με εκπαιδευτικές δραστηριότητες για παιδιά 2-12 χρονών στα ελληνικά.
  • Tuxpaint, ένα πρόγραμμα ζωγραφικής με διάφορα μαγικά κόλπα, έτοιμους καμβάδες, δυνατότητα αποθήκευσης και εκτύπωσης των αριστουργημάτων σας.
  • Childsplay, ένα πρόγραμμα με κάποια εκπαιδευτικά παιχνίδια (αγγλική γλώσσα). Υπάρχει η δυνατότητα προσθήκης περισσότερων παιχνιδιών μέσω ίντερνετ.
Childsplay
GCompris

Σίγουρα μπορεί να βρείτε και άλλα προγράμματα αν ψάξετε στο διαδίκτυο.
Καλό παιχνίδι!

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

Συνεδρίες με Ψυχολόγο

  • Τι να περιμένεις από τις συνεδρίες με Ψυχολόγο;
Όταν κάποιος αποφασίσει να επισκεφτεί Ψυχολόγο, μπορεί να τον προβληματίζουν διάφορα ερωτήματα. Για παράδειγμα, πόσα λεφτά θα χρεώσει την επίσκεψη; Τι ακριβώς θα πρέπει να κάνω, τι θα του πω; Τι θα καταφέρει να κάνει ένας ψυχολόγος για τα δικά μου προβλήματα; Αν πάω για ένα θέμα και προκύψουν πολλά περισσότερα, τι θα κάνω; Θέλω να μιλήσω για θέματα που αφορούν το παιδί μου- να πάω με ή χωρίς το παιδί μου;
Ας έχετε υπόψην ότι μπορείτε να ρωτήσετε ό.τι θέλετε τον ψυχολόγο την ώρα που κλείνετε το ραντεβού ώστε να καλυφθούν οι αρχικές σας απορίες και να μειωθούν τυχόν ανασφάλειες. 

Σε γενικές γραμμές, ο ψυχολόγος χρεώνει ένα ποσό για την κάθε συνεδρία το οποίο θα το συζητήσει με τον πελάτη. Ο ιδιώτης ψυχολόγος είναι υποχρεωμένος από κανόνες δεοντολογίας να χρεώνει από ένα ελάχιστο ποσό συμφωνημένο με όλους τους ψυχολόγους. Για όσους δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα, υπάρχει πάντα η επιλογή των ψυχολόγων που βρίσκονται σε δημόσια νοσοκομεία.

Στην πρώτη συνεδρία ο ψυχολόγος θα ενδιαφερθεί να μάθει τον βασικό λόγο επίσκεψης. Θα κάνει κατάλληλες ερωτήσεις και θα ακούσει όσα απασχολούν τον πελάτη του. Επίσης, θα τονιστεί το απόρρητο όλων των συνεδριών και θα γίνει ένα πρώτο πλάνο σχετικό με τους στόχους και  με το πόση διάρκεια περίπου θα έχουν οι συνεδρίες σε βάθος χρόνου πχ ένα μήνα, τρεις μήνες, έναν χρόνο κτλ.

Όταν πρόκειται για συνεδρίες με παιδί, συνηθίζεται η πρώτη συνάντηση να γίνεται με τους γονείς μόνο για τη λήψη ιστορικού και απαραίτητων πληροφοριών. Έπειτα, καθορίζονται οι συνεδρίες που θα ακολουθήσουν μαζί με το παιδί και συνήθως γίνονται μια φορά το μήνα και ενημερωτικές συναντήσεις με τους γονείς.

Τέλος, θυμηθείτε να διαλέξετε επαγγελματία που να σας εμπνέει εμπιστοσύνη και να έχετε κατά νου ότι ο έμπειρος ψυχολόγος κατέχει τα  "εργαλεία"- τεχνικές  χειρισμού ποικίλων καταστάσεων, όπως άγχος, πένθος, διαζύγιο, δυσκολίες στις σχέσεις και στην επικοινωνία, μαθησιακές δυσκολίες, επιθετικότητα, καταχρήσεις κά. Αν κάποιες καταστάσεις δεν εμπίπτουν στις γνώσεις ή τις εμπειρίες του είναι υποχρεωμένος να παραπέμψει τον πελάτη στον κατάλληλο επαγγελματία.




Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου 2013

Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπευτής, Ψυχίατρος


  • Κανόνες Δεοντολογίας Ψυχολόγων
Στο παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε τους κανόνες δεοντολογίας που διέπουν το επάγγελμα του Ψυχολόγου σύμφωνα με τον Σύλλογο Ελλήνων Ψυχολόγων.
http://www.seps.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=137&Itemid=279


  • Ποια η διαφορά μεταξύ Ψυχολόγου, Ψυχοθεραπευτή, Ψυχιάτρου;
Με πολύ απλά λόγια, ο Ψυχολόγος έχει τελειώσει σχετικό τμήμα Ψυχολογίας σε Πανεπιστήμιο της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Ρέθυμνο) ή κάποιο αναγνωρισμένο από ΔΟΑΤΑΠ τμήμα Πανεπιστημίου εξωτερικού.
Επίσης, έχει φροντίσει να βγάλει Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος Ψυχολόγου.
Κάποιοι Ψυχολόγοι εξειδικεύονται μετά το πτυχίο τους με ιδιωτικό τρόπο (σεμινάρια) σε κάποια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση ή με μεταπτυχιακά στη συμβουλευτική. Έτσι, μπορεί να είναι ένας Ψυχολόγος ειδικευμένος στη Συμβουλευτική για Επαγγελματικό Προσανατολισμό, ή στην Συμβουλευτική Γονέων, ή στην Ψυχοθεραπεία Παιδιών ή στην Ψυχοθεραπεία διαφόρων προσεγγίσεων.
Τέτοιες προσεγγίσεις μπορεί να είναι: η ψυχαναλυτική, η συστημική, η γνωσιακή-συμπεριφορική κ.ά.

Όποια εξειδίκευση και αν έχει ο Ψυχολόγος πρέπει να αναφέρει πρωτίστως τον τίτλο σπουδών του ως Ψυχολόγος και μετά την εξειδίκευσή του.
Για παράδειγμα, Χ.Κ. Ψυχολόγος με ειδίκευση στη Συστημική Ψυχοθεραπεία.

Προσοχή!
Είναι καταχρηστική και παραπλανητική η μονομερής χρήση τίτλων όπως Παιδοψυχολόγος, Ψυχοπαιδαγωγός, Ψυχοθεραπευτής, Ψυχοθεραπευτής Ζεύγους κ. ά. 
Θέλει ακόμα προσοχή όταν κάποιος δηλώνει Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας, γιατί αυτό σημαίνει ότι δεν έχει πτυχίο Ψυχολογίας και επομένως ούτε Άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. 
(βλ.στον παρακάτω σύνδεσμο πώς ο σύλλογος ψυχολόγων καταδικάζει "επαγγελματίες" με παρόμοιους τίτλους, 
http://anima-mantis-newsletter.blogspot.gr/2013/12/blog-post_6.html?m=1 )


Ο Ψυχίατρος έχει σπουδάσει Ιατρική σε σχετικό τμήμα Πανεπιστημίου Ελλάδας ή εξωτερικού. Ύστερα πήρε ειδικότητα Ψυχιάτρου. Ο ψυχίατρος είναι ο κατεξοχήν ειδικός για να κάνει διαγνώσεις και διαφορο-διαγνώσεις και για να συνταγογραφεί φάρμακα κατάλληλα για την εκάστοτε ψυχική πάθηση. Μπορεί να έχει εκπαιδευτεί επιπλέον σε κάποια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση, οπότε τότε και μόνο τότε μπορεί να αναλάβει και την ψυχοθεραπεία ενός θεραπευόμενου (πέρα από την φαρμακευτική προσέγγιση).

Πάντα υπάρχει συνεργασία αν κρίνεται αναγκαίο μεταξύ Ψυχολόγου και Ψυχιάτρου. Ο Ψυχολόγος παραπέμπει σε Ψυχίατρο όταν κρίνει ότι τα συμπτώματα του πελάτη του είναι τόσο εντονα και με τέτοια διάρκεια που διακόπτουν την ομαλότητα της ζωής του, όταν υπάρχουν αυτοκτονικές τάσεις, όταν γενικά το άτομο υποφέρει ψυχικά, νοητικά και σωματικά και χρειάζεται ανακούφιση άμεση. Η ψυχοθεραπεία θα αποδώσει μόνο όταν ο πελάτης μπορεί να συμμετέχει ενεργά και ο ίδιος στην όλη διαδικασία.



  •  Πώς επιλέγω επαγγελματία Ψυχολόγο;
Θέλει σίγουρα προσοχή η επιλογή επαγγελματία. Ο σωστός επαγγελματίας ψυχολόγος θα έχει Άδεια Ασκήσεως Επαγγέλματος (μπορείτε να ζητήσετε να την δείτε ή να ρωτήσετε γενικά τι έχει σπουδάσει).Το αν έχει εξειδικευτεί σε κάποια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση ή το αν έχει υποβληθεί ο ίδιος σε ψυχοθεραπεία είναι επιπρόσθετες ιδιότητες.
Το ζητούμενο παραμένει πάντα το ίδιο: να μπορεί ο πελάτης να νιώσει εμπιστοσύνη απέναντι στον ψυχολόγο και να θεωρήσει χρήσιμη την μεταξύ τους αλληλεπίδραση. Με λίγα λόγια, δεν μετράνε μόνο οι τίτλοι σπουδών, αλλά και ο χαρακτήρας του ψυχολόγου, ο τρόπος που επικοινωνεί με τον πελάτη και άλλοι παράγοντες  (ηλικία, φύλο, εμπειρία) που επηρεάζουν λίγο πολύ τη θεραπευτική σχέση.
Όσον αφορά για το ποια μορφή ψυχοθεραπείας ταιριάζει πού, σε γενικές γραμμές, για αντιμετώπιση άγχους και φοβιών προτείνεται η γνωσιακή-συμπεριφορική προσέγγιση. Η συστημική προτείνεται για μια πιο ολική αντιμετώπιση ενός θέματος στο οποιο εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα, όλη η οικογένεια, ή πχ το σχολείο, η μια ομάδα πχ στην δουλειά κάποιου.Η ψυχαναλυτική προσέγγιση είναι μια μακράς χρονικά μορφή ψυχοθεραπείας που προτείνεται για επαγγελματίες, ή για όσους έχουν τόσο χρόνο και χρήμα για να διαθέσουν στην αυτοβελτίωση τους....

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013

Δυσλεξία και Ορθογραφία Καταλήξεων με Η/Υ (Μέρος 3ο)

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτής της παρουσίασης, θα δείτε τα υπόλοιπα ευρήματα και συμπεράσματα της έρευνας.


Η παρουσίαση έγινε το 2011 στην Πανεπιστημιούπολη της Αθήνας. Για περισσότερες λεπτομέρειες, αφήστε σχόλιο ή επικοινωνήστε μέσω email.

Δυσλεξία και Ορθογραφία Καταλήξεων με Η/Υ (Μέρος 2ο)

Σε αυτό το βίντεο θα δείτε το δεύτερο μέρος από την παρουσίαση της έρευνάς μου, στην οποία δημιούργησα λογισμικό που ανιχνεύει την ορθογραφική επίδοση μαθητών με δυσλεξία. Οι μαθητές ζητούνται να γράψουν με εικονικό πληκτρολόγιο ή με το συμβατικό πληκτρολόγιο του υπολογιστή κάποιες συγκεκριμένες καταλήξεις λέξεων.
Στο δεύτερο μέρος λοιπόν, γίνεται περιγραφή του τρόπου κατασκευής του λογισμικού. Αναλύονται ακόμα οι δοκιμασίες ορθογραφικής επίδοσης που δόθηκαν στους μαθητές. Έπειτα, περιγράφονται οι συνθήκες της έρευνας (χώρος, χρόνος κτλ). Τελος, δίνονται κάποια από τα βασικότερα αποτελέσματα.

Η παρουσίαση έγινε το 2011 στην Πανεπιστημιούπολη Αθήνας.

Δυσλεξία και ορθογραφία παραγωγικών καταλήξεων στον Η/Υ (μέρος 1)

Παρακολουθήστε την παρουσίαση της έρευνάς μου σχετικά με το πώς γράφουν κάποιοι μαθητές με δυσλεξία τις παραγωγικές καταλήξεις των λέξεων. Δηλαδή, τις καταλήξεις που έχουν οι λέξεις όταν παράγονται από μια άλλη αρχική λέξη, όπως αυτοκίνητο- αυτοκινητάκι, γιατρεύω- γιατρειά
Για την ανίχνευση της ορθογραφικής επίδοσης δημιούργησα πρωτότυπο λογισμικό στον υπολογιστή με το HotPotatoes.
Στο πρώτο μέρος θα δείτε κάποια εισαγωγικά στοιχεία στις έννοιες της δυσλεξίας, της ορθογραφίας, της μορφολογικής επίγνωσης και των παραγωγικών καταλήξεων. Επίσης, δηλώνονται οι υποθέσεις της έρευνας και στη συνέχεια αρχίζει η εξήγηση σχετικά με τα πειραματικά κριτήρια, δηλαδή τα κριτήρια επιλογής λέξεων στις οποίες θα εξετάζονταν οι μαθητές με και χωρίς δυσλεξία.
Η παρουσίαση έγινε το 2011 στην Πανεπιστημιούπολη της Αθήνας. Για περισσότερες λεπτομέρειες μπορείτε να αφήσετε σχόλια ή να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Πώς γράφουν τις καταλήξεις τα παιδιά με δυσλεξία;

Είχα την τιμή να με φιλοξενήσουν σε τοπικό κανάλι για να κάνω μια συνοπτική παρουσίαση της έρευνάς μου που διεξήχθη το 2008-2009. Πρόκειται για μια έρευνα στα πλαίσια μεταπτυχιακού προγράμματος, που εξέτασε την ορθογραφία παιδιών με δυσλεξία με τη χρήση υπολογιστή. Δημιουργήθηκε για αυτό τον σκοπό ειδικό λογισμικό που έλεγχε την ορθογραφία παραγωγικών καταλήξεων.
Η έρευνα έχει δημοσιευτεί σε επιστημονικό περιοδικό. Λεπτομέρειες θα αναρτηθούν και σε αυτή την ιστοσελίδα σύντομα.
Για πιο συγκεκριμένες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου ή να αφήσετε σχόλια.


Αλλαγή σκέψης και στάσης

Την πραγματικότητα γύρω μας την αντιλαμβάνεται ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Υπάρχουν πολλά πρίσματα που διαστρεβλώνουν μια εικόνα.
Για παράδειγμα, ένα άτομο με κατάθλιψη ή απλά πολύ απαισιόδοξο θα χρησιμοποιήσει συγκεκριμένες λέξεις με συγκεριμένο ύφος και τόνο φωνής για να πει κάτι. Αυτό που θα πει και ο τρόπος που θα το πει θα προδώσει και το πώς σκέφτεται και νιώθει. Η κλασσική ερώτηση αν βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο έχει να κάνει με ακριβώς αυτόν τον τρόπο που φιλτράρεις την πραγματικότητα.
Στο βίντεο που ακολουθεί φαίνεται η σημασία του πώς χρησιμοποιείς τις λέξεις για να πετύχεις τον στόχο σου.
Ο κύριος που ζητιανεύει έχει μια παθητική, μοιρολατρική στάση, που γεννά οίκτο στην καλύτερη των περιπτώσεων και περιφρόνηση στην χειρότερη. Είχε γράψει "Είμαι τυφλός. Βοηθήστε με".
Η κυρία που περνάει από δίπλα του, του αλλάζει την πινακίδα και του γράφει "Είναι μια ωραία μέρα αλλά εγώ δεν μπορώ να τη δω". Το μήνυμα αυτό μεταφέρει αισιοδοξία και θέληση για ζωή και χαρά, οπότε κινητοποιεί άλλους μηχανισμούς σε όποιον το διαβάζει. Ενεργοποιεί την φιλανθρωπία και την αλληλεγγύη. Ναι, θα τον βοηθήσω να χαρεί και αυτός τη ζωή.
Κατά παρόμοιο τρόπο, η συζήτηση με ψυχολόγο στοχεύει στο να μπορέσει ο πελάτης να ενεργοποιηθεί, να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του και σταδιακά και τη στάση του απέναντι σε κάποια γεγονότα ή σε κάποιους ανθρώπους. Κάθε αλλαγή θέλει χρόνο και συναντά αντιστάσεις αλλά ο επιμένων νικά...!

Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη

Ένα χαριτωμένο βιντεάκι με αυθόρμητες απαντήσεις παιδιών για το τι είναι αγάπη,
πώς δείχνει την αγάπη του ένας άντρας σε μια γυναίκα, τι συμβαίνει μετά και πώς έρχονται τα μωράκια...
Οι αναπαραστάσεις που έχουν τα παιδιά για τέτοια θέματα είναι πάντα άξιες προσοχής- ενσωματώνουν πρότυπα συμπεριφοράς από παραμύθια, ταινίες και από την οικογενειακή ζωή τους και τα διηγούνται με μια απλότητα κι ένα χαμόγελο.

http://www.youtube.com/watch?v=VEUraC4xj0I

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

Φροντίζω τον εαυτό μου...

Όταν γίνεσαι μάνα, σιγά σιγά αλλάζει ο τρόπος ζωής σου. Μπαίνουν άλλες προτεραιότητες, αυτές του/των παιδιού/ών σου πρώτα. Και ναι, μπορεί να έγινες μητέρα συνειδητά με χαρά και προσμονή, μπορεί να έγινες μητέρα λίγο απο τύχη λίγο από επιπόλαιες επιλογές, αλλά η διαφορά είναι μικρή όσον αφορά το γεγονός ότι τα παιδιά περιμένουν απο την μητέρα πρωτίστως τον κόσμο όλο! 
Μεγάλο βάρος για τους γονείς που είναι υπεύθυνοι και νιώθουν συνεχώς το άγχος του "τώρα αυτό που κάνω είναι σωστό, είναι επαρκές, μήπως θα του αφήσω ψυχικά τραύματα;", κι άλλες τέτοιες αγωνίες...
Χαλαρώστε!!! Η καθημερινότητα είναι κουραστική, η υπομονή εξαντλείται αρκετές φορές, το καμπανάκι χτυπάει, ακούστε το και πάρτε μια βαθιά ανάσα! Και δυο και τρεις. 
Είναι σημαντικό για το παιδί να βλέπει τους γονείς του ήρεμους να μπορούν να χειρίζονται δυσκολίες. Πώς θα γίνει αυτό όταν ο ίδιος ο γονέας έχει φτάσει ή ξεπεράσει τα όρια της αντοχής του;
Με έναν τρόπο μόνο: Να αρχίσει να φροντίζει τον εαυτό του. 
Μα πώς; Οι δουλειές στο σπίτι δεν τελειώνουν ποτέ, οι εξωτερικές εργασίες το ίδιο, το καθημερινό μαγείρεμα και συγύρισμα απαιτεί χρόνο κι ενέργεια, αν τα παιδιά πανε σχολείο χρειάζονται οργάνωση στο διάβασμά τους, και οι εξωσχολικές δραστηριότητες επίσης τρώνε χρόνο με το πήγαινε έλα. Πώς θα φροντίσει λοιπόν ο γονέας τον εαυτό του;!!!
Είναι απλό και καθόλου εγωιστικό. Θα διεκδικήσει χρόνο! Είτε είναι μετά τον βραδινό ύπνο των παιδιών είτε το μεσημέρι που χαλαρώνουν τα παιδιά. Διαφορετικά, μπορεί να κανονιστεί μια φορά τη βδομάδα ή κάθε 15 τα παιδιά να πηγαίνουν κάπου (σε γιαγιάδες/παπούδες, σε συγγενείς, κουμπάρους) και να μένουν οι γονείς μόνοι να αφιερώνουν χρόνο στον εαυτό τους και στη σχέση τους. Εναλλακτικά, αν δεν υπάρχουν άτομα να κρατήσουν τα παιδιά, μπορεί ένας γονέας κάθε φορά να αναλαμβάνει τη φροντίδα τους εξολοκλήρου για μια μέρα στο σπίτι ή πηγαίνοντας τα μια σύντομη εκδρομή/βόλτα.
Εκμεταλλευτείτε τον ελεύθερο χρόνο σας όχι για δουλειές του σπιτιού αλλά για να κάνετε κάτι που σας αναζωογονεί. Μπορεί να είναι μια περιποίηση ομορφιάς, μια βόλτα με φίλους, γυμναστική, χρόνος για διάβασμα, για καλλιτεχνικές ανησυχίες, για ψώνια, για έναν καφέ κι ένα γλυκό χωρίς το άγχος του ρολογιού. Ή απλά για να κοιμηθείτε δυο ώρες απερίσπαστα. Για οτιδήποτε δηλαδή έχετε στερηθεί και σας έχει λήψει κατά τα τελευταία χρόνια ανατροφής του/των παιδιού/ών σας.
Για ευτυχισμένα παιδιά χρειάζεται να είστε εσείς οι γονείς πρώτα ευτυχισμένοι! Το αξίζετε!


Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget