Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Τα κάλαντα

Πάντα ως παιδί συνήθιζα να λέω τα κάλαντα με κάποια φίλη ή με τον αδελφό μου. Γιατί μου άρεσε. Γιατί το ήθελα και το κατευχαριστιόμουν μόνο όταν τα πόδια μου μούδιαζαν από το πολύωρο περπάτημα και το ανεβοκατέβασμα στις σκάλες των πολυκατοικιών και μόνο όταν η φωνή μου άρχιζε να βραχνιάζει μετά από το δυνατό τραγούδι μας.
Δεν θα κάνω καμία ανάλυση για αυτές τις γιορτινές μέρες και για αυτό το έθιμο. Θα καταθέσω μόνο μια καλή ανάμνηση από τα κάλαντα που είχα πει με μια φίλη μου όταν πηγαίναμε Ά Γυμνασίου. Σε μια μονοκατοικία είπαμε τα κάλαντα και η νοικοκυρά του σπιτιού αντί για λεφτά, έδωσε στην καθεμιά μας ένα δωράκι! Η χαρά μου ήταν μεγάλη! Γιατί η κυρία αυτή μπήκε στον κόπο να αγοράσει κάτι για άγνωστα παιδιά. Γιατί γέμισα με προσμονή για το τι κρύβεται στην χριστουγεννιάτικη σακούλα. Γιατί δεν ήταν τόσο η αξία του δώρου όσο το ότι η κυρία αυτή έκανε κάτι διαφορετικό καλοπροαίρετα και στο πνεύμα των Χριστουγέννων!  
Η φίλη μου στραβομουτσούνιασε με το δώρο. "Τι στο καλό;", είπε. Δεν μπορούσε να μας δώσει λεφτά;"... 
Εγώ πάλι το εκτίμησα τοοοόσο πολύ που ακόμα και μέχρι αυτές τις μέρες, το δώρο της έχει πάντα μια θέση στην χριστουγεννιάτικη μου διακόσμηση, μεταφερόμενο με προσοχή από το πατρικό μου στο νέο μου σπίτι με τη δική μου πλέον οικογένεια.
Συγκινούμαι κάθε φορά που το βλέπω και χαίρομαι κάθε φορά το ίδιο! Πολλές φορές έχω πει τα κάλαντα αλλά με αυτό το δωράκι έχουν χαρακτεί για πάντα ως μια γλυκιά ανάμνηση. Δεν ήταν ο στόχος μου να μαζέψω λεφτά τόσο  (αν και τα είχα ανάγκη και τα αξιοποιούσα σαφέστατα όπως χρειαζόμουν), όσο το να μαζέψω χαμόγελα! Να μαζέψω εικόνες απο στολισμένα δέντρα στα σαλόνια των σπιτιών που μπαίναμε. Να συλλέξω στιγμές από την οικογενειακή ζωή των ανθρώπων που άκουγαν τα κάλαντα μας. Να δώσω και να πάρω χαρά. Να χορτάσω την ψυχή μου.


Ένα απλό χριστουγεννιάτικο βάζο ανεκτίμητης αξίας, σημάδι ότι τα λεφτά δεν είναι το παν. Άλλα είναι αυτά που τελικά μετράνε. Ας μεταδώσουμε στα παιδιά μας το πνεύμα των Χριστουγέννων. Ούτε τα πολλά δώρα έχουν σημασία ούτε τα ακριβά. Τα δώρα της καρδιάς είναι τα μόνα που μένουν αναλλοίωτα και θυμίζουν τι σημαίνει ανθρωπιά.

Καλές γιορτές! Με υγεία, χαρά κι αγάπη γύρω μας!

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Να κάνουμε 1,2,3 ή 4 παιδιά...;

Σε μια εποχή που τα παιδιά εκλαμβάνονται ως τεκμήριο, αυτό είναι ένα πράγματι δύσκολο ερώτημα που ταλαιπωρεί λίγο ή πολύ τα ζευγάρια που σκέφτονται να κάνουν ή έχουν ήδη κάνει ένα παιδί. Ενώ αυτό θα έπρεπε να αποτελεί μια απόφαση ιδιωτική, οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες την ανάγουν πλέον σε κοινωνικό ζήτημα με πολιτικές προεκτάσεις.
Διότι πολλά είναι τα ζευγάρια που επιλέγουν να μην κάνουν ακόμα καθόλου παιδιά και πολλά περισσότερα αυτά που μένουν με ένα παιδί για καθαρά οικονομικούς λόγους και με αιτία την ανεργία ή την απλήρωτη εργασία.
Φυσικά, πολλοί κάνουν εντέλει δυο παιδιά για να έχει το ένα την παρέα του άλλου και γιατί υπάρχει βαθιά ριζωμένη η πεποίθηση ότι "ένα ίσον κανένα". Όσοι πια τολμάνε να κάνουν τρία ή και παραπάνω παιδιά, αντιμετωπίζονται είτε με θαυμασμό ("πώς τα βγάζετε πέρα", εννοώντας οικονομικά ή σε θέματα καθημερινής συμβίωσης) είτε με αποδοκιμασία ("σπέρνουν παιδιά που δεν μπορούν να θρέψουν", "το έκαναν για να βρουν πιο εύκολα δουλειά", κτλ).
Το θέμα είναι τι πραγματικά θέλει το ζευγάρι και κατά πόσο επιλέγουν συνειδητά και υπεύθυνα τον αριθμό των τέκνων τους. Εννοώντας με αυτό αν έχουν κάνει οικογενειακό προγραμματισμό που λαμβάνει υπόψη το τι μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους για τη σωστή ανατροφή και διαπαιδαγώγησή τους.
Αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι η πίεση του γύρω περιβάλλοντος για το πόσα παιδιά θα κάνει το ζευγάρι. Όχι μόνο οι γονείς και τα πεθερικά, αλλά και οι φίλοι και οι γείτονες και οι άγνωστοι θα πουν την γνώμη τους:
"έχεις παιδιά;, όχι;! α, να βάλεις μπρος...άντε ακόμα;",
"μόνο ένα έχεις; να του κάνεις και αδελφάκι...και σύντομα κιόλας",
"δυο έχετε;-μπράβο, να σας ζήσουν, στα δυο να μείνετε, είναι καλά- δεν είναι καιροί για περισσότερα...",
"έχετε τρία;! τέσσερα;!, πωπω, χαρά στο κουράγιο σας!"...

Ειλικρινά, τα σχόλια δεν έχουν σταματημό. Πού μπαίνουν τα όρια; Και πού σταματά η επίδραση του περιβάλλοντος και κυριαρχεί η καθαρή επιθυμία του ζεύγους; Δεν είναι ευδιάκριτα τα σύνορα. Αυτό που θέλουμε, είναι δικιά μας επιθυμία ή έμμεση επιθυμία τρίτων που την κουβαλάμε μερικές φορές από όταν γεννιόμαστε;
Διότι είναι γνωστά και αποδεδειγμένα τα στερεότυπα που δύσκολα αποβάλλει κανείς και με τα οποία οι περισσότεροι στον δυτικό κόσμο έχουν ανατραφεί, τύπου τα κορίτσια να παίζουν με κούκλες και τα αγόρια με αυτοκινητάκια. Α, και αυτό το θεϊκό που άκουσα μια φορά στην παιδική χαρά (καλοκαίρι 2012) από μια γιαγιά προς την εγγονή της: "Μη!!! Μην κάνεις τραμπάλα! Αυτό είναι μόνο για τα αγόρια! Κατέβα αμέσως!"... Και η λίστα συνεχίζεται ως εξής: Τα κορίτσια να περιμένουν τον πρίγκηπα. Ο γάμος είναι το happy end. Τα αγόρια πρέπει να είναι δυνατά και να μην κλαίνε. Οι γυναίκες στην κουζίνα. Οι άντρες φέρνουν το φαί και το χρήμα στην οικογένεια.
Και πολλές ακόμα στερεοτυπικές αντιλήψεις, καλά κρυμμένες και βαθιά ριζωμένες. Μόνο τα ανοιχτά μυαλά, η γνώση η θεωρητική και η επίγνωση της συμπεριφοράς μας, βοηθάνε στο ξερίζωμα τέτοιων αντιλήψεων.
Όπως κι αν έχει, την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να αποφασίσετε αν θα κάνετε ένα, δύο, τρία ή τέσσερα παιδιά, ας έχετε υπόψην ότι αυτή δεν είναι τελικά μια καθαρά δικιά σας απόφαση. Από την στιγμή που ζούμε, ανήκουμε και εξαρτιόμαστε από τη συγκεκριμένη κοινωνία μας, είναι απόλυτα λογικό και αναμενόμενο να επηρεάζεται η σκέψη μας από τις γύρω συνθήκες και απόψεις. Το ιδανικότερο είναι να μπορεί κανείς να φιλτράρει τις εξωτερικές επιδράσεις και αυτό είναι εφικτό μόνο μέσω της αυτογνωσίας. Να προσπαθεί δηλαδή κανείς σε συνεχόμενο επίπεδο να αναγνωρίζει κάθε φορά τις δυνατότητες και τα όρια του εαυτού του, ώστε να διακρίνει τις δικές του επιθυμίες και ανάγκες από αυτές του/της συζύγου του και από αυτές των υπόλοιπων ανθρώπων γύρω του. Έτσι, οι επιλογές του θα είναι συνειδητοποιημένες...

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

ΆΓΧΟΣ: Πώς να επωφεληθούμε;



Μια καταπληκτική TED ομιλία (δεν έχει μετάφραση αλλά αν ξέρεις έστω και λίγα αγγλικά καταλαβαίνεις το νόημα).
Η ομιλήτρια είναι Ψυχολόγος Υγείας.  Ξεκινά τον λόγο της θυμίζοντάς μας τη συνηθισμένη αρνητική εικόνα που έχουμε για το άγχος, κατά την οποία οι επιπτώσεις του υπερβολικού και συχνού άγχους αντανακλώνται στη σωματική και ψυχική υγεία μας, με ύστατο αποτέλεσμα τον πρόωρο θάνατο.


Κι όμως, η καινούρια τάση μετά από έρευνες είναι διαφορετική και πιο αισιόδοξη. Φάνηκε ότι η αντίληψή μας για το άγχος επηρεάζει τον βαθμό των επιπτώσεων. Δηλαδή, αν έχουμε τη θετική άποψη ότι το άγχος μάς βοηθά με το να ενεργοποιεί την σκέψη μας, τη λήψη αποφάσεων, τις κοινωνικές μας γνωριμίες και το να ζητάμε βοήθεια από τους γύρω μας, τότε μειώνονται σημαντικά οι αρνητικές του συνέπειες.
Για την ακρίβεια, παρόλο που οι χτύποι της καρδιάς μας πάλι θα είναι πολύ γρήγοροι κι έντονοι, ωστόσο δεν θα σημειώνεται συστολή των αγγείων- που ευθύνεται για τα καρδιακά προβλήματα. Αντίθετα, τα αγγεία θα έχουν την μορφή τη φυσιολογική που παίρνουν όταν κάνουμε κάτι ευχάριστο.

Με λίγα λόγια, αν αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μας ως πρόκληση που κινητοποιεί σε δράση κι εύρεση μιας λύσης και όχι ως στρεσογόνο παράγοντα, τότε έχουμε βρει τον τρόπο να μειώσουμε τις αρνητικές συνέπειες του στρες.
Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget