Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

14 Φλεβάρη και Πένθος...

Πέρασε ένας χρόνος... 

14 Φλεβάρη του 2014 πέρυσι ήμουν έγκυος στο δεύτερο παιδί μας και έτυχε να παρακολουθήσω μια ημερίδα για το πένθος ακριβώς στην ημέρα των ερωτευμένων... Τυχαίο παιχνίδι της μοίρας; Πάντως μου χρησίμευσαν τα όσα άκουσα στην ημερίδα αυτή λίγους μήνες αργότερα, γιατί η μπέμπα μου πέθανε το Σεπτέμβρη, μια μέρα αφότου γεννήθηκε. 
Πολλά θέλω να γράψω για αυτή την εμπειρία. Θα σταθώ στα πιο ουσιώδη. Η δυσκολία αυτή μας ένωσε περισσότερο με τον άντρα μου. Επίσης, βίωσα τι σημαίνει αληθινή αγάπη. Δύναμη ψυχής. Απόλυτη ηρεμία όταν γύρω σου γκρεμίζονται όσα ήξερες. Απίστευτος πόνος σωματικός και ψυχικός. Τόσο μεγάλος πόνος που δεν μπορείς ούτε να κλάψεις. Τα δάκρυα σου μένουν μέσα και αδυνατούν να βγουν. Άπαξ και βγει το πρώτο δάκρυ όμως, δεν σταματά το κλάμα με την παραμικρή αφορμή. 

Λοιπόν, στα δύσκολα φαίνεται ποιος μπορεί να σταθεί δίπλα σου. Στα δύσκολα φαίνεται ότι πραγματικά δεν έχεις ανάγκη κανέναν άλλον εκτός από αυτούς που αληθινά σε καταλαβαίνουν και σου συμπαραστέκονται. Δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι ιδιαίτερο- αρκεί να έχουν την θέληση και να αφιερώσουν λίγο χρόνο να σε "ακούσουν" κι ας μην μιλάς. Δεν είναι εύκολο όμως τελικά αυτό. Τα άτομα που το κατάφεραν ήταν μετρημένα στο ένα χέρι. Μέσα σε αυτά ήταν και το ίδιο μου το παιδί που προσευχόταν για την υγεία της μπέμπας μας και που έδειξε απίστευτη ενσυναίσθηση. 

Το πένθος το βιώνει ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Ναι μεν υπάρχουν κοινωνικές νόρμες για το τι πρέπει να κάνεις στο πένθος και πώς να φέρεσαι αλλά κατ' ουσίαν το είναι παθολογικό πένθος και τι φυσιολογική αντίδραση στο θάνατο είναι λίγο αντικείμενο διαμάχης. Ποιος ορίζει το χρονικό διάστημα που είναι φυσιολογικό το να κλαίει κανείς για τον αποθανών; Ποιος ορίζει το μέχρι πότε μπορεί αυτός που πενθεί να αποσύρεται από τα κοινωνικά δρώμενα; Ποιος ορίζει το αν είναι φυσιολογικό ή όχι το να γελάει και να συνεχίζει κανονικά τη ζωή του αυτός που πενθεί αλλά "ξαφνικά" να αρχίζει τα κλάματα; Λοιπόν, οτιδήποτε κάνει αυτός που πενθεί για να ανακουφιστεί από την απώλεια του εν γνώσει του, είναι φυσιολογικό. Αν αρχίσει να κάνει πράγματα χωρίς να τα ορίζει ο ίδιος, θέλει προσοχή να μην γίνει παθολογικό το πένθος.

Πένθος και παιδί. Η μπέμπα μου ακόμα κι αν ζούσε θα περνούσε τον πρώτο μήνα στην μονάδα εντατικής νοσηλείας νεογνών (ΜΕΝΝ). Σε αυτή την περίπτωση, αφού το γνωρίζαμε ήδη από πριν, ετοιμάσαμε το έδαφος για το πρώτο μας παιδί. Του έφτιαξα ένα βιβλιαράκι με απλά λόγια κι απλές ζωγραφιές ανά σελίδα όπου του εξηγούσα πως η μπέμπα θα βρίσκεται στο νοσοκομείο και εγώ κι ο μπαμπάς θα ασχολούμαστε πολύ μαζί της μέχρι να γίνει καλά. 

Όταν βέβαια πέθανε τελικά η μπέμπα, προσπάθησα με κόπο -η αλήθεια είναι- να φτιάξω δεύτερο βιβλιαράκι που να προετοιμάζει τον γιο μας για τον θάνατο της αδελφούλας που δεν είχε γνωρίσει καν. Ούτε κι εγώ η ίδια δεν είχα προλάβει να την πάρω αγκαλιά. Γέννησα με καισαρική και ραχιαία αναισθησία, την είδα αλλά δεν την κράτησα. Μπήκε κατευθείαν διασωληνωμένη στη μονάδα και θα την έβλεπα μετά το χειρουργείο. Αλλά τα πράγματα ήρθαν αλλιώς κι έτσι όταν την πήρα αγκαλιά είχε ήδη γίνει αγγελούδι.
 Έκατσα λοιπόν, κι έκανα δεύτερο βιβλιαράκι όπου εξηγούσα ότι η μπέμπα γεννήθηκε πολύ πολύ πολύ άρρωστη και ούτε οι γιατροί παρά τα φάρμακα που της έδωσαν δεν μπόρεσαν να την κάνουν καλά κι έτσι η καρδούλα της σταμάτησε να χτυπά και σταμάτησε να αναπνέει, με αποτέλεσμα να γίνει αγγελούδι ψηλά στον ουρανό. Όλα αυτά έγιναν έπειτα από έρευνα για το πένθος στην παιδική ηλικία κι έπειτα από συζήτηση με την ψυχολόγο του δημόσιου νοσοκομείου όπου γέννησα. 
Η μπέμπα μου μας άφησε μια γλυκιά αίσθηση, το παράπονο μαζί με την ανακούφιση. Δεν έζησε για να μην ταλαιπωρηθεί, την γλίτωσε και πέταξε ψηλά να γίνει αγγελούδι και μας άφησε εμάς εδώ να παλεύουμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς την παρουσία της, μόνο με τη θύμησή της- με τη θύμηση των ζωηρών κινήσεων μέσα στην κοιλιά μου, ακόμα και λίγο πριν την καισαρική. Μου έδινε συχνά το παρών δυναμικά κι έτσι δυσκολεύτηκα να χωνέψω ότι πάει, πέθανε, έτσι απλά. Ο Θεός μας την έδωσε και μας την πήρε και στο ενδιάμεσο κατάφερε να αλλάξει πολλά. Ναι, η θρησκεία λειτούργησε ανακουφιστικά για εμάς. Ο καθένας βρίσκει αυτό που τον ανακουφίζει περισσότερο.

Γλυκιά μου φραουλίτσα, να μας χαρίζεις το χαμόγελό σου από εκεί ψηλά! Σε αγαπάμε πολύ!









Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget